29-05-04

Garmarna op 21/03 in CC De Stroming in Sleidinge

Tja, wat kan ik zeggen? Het zal een lang verhaal, maar een korte bespreking worden. We hebben net genoeg van het optreden gezien, om ons ongelofelijk slecht te voelen dat we driekwart ervan gemist hebben.

Er rotsvast van overtuigd dat het concert om 21u zou beginnen, vertrokken we rond 20u10 richting Sleidinge, een half uurtje rijden vanuit Gent, dachten we. Alles verliep vlotjes, tot daar plots, ergens vrij dicht in de buurt van ons doel, die o zo gevreesde, oranje borden … "omleiding" opdoemden. Urenlang (zo leek het) , werden we langs onverlichte straatjes doorheen de meest pittoreske landschappen geleid, of dat vermoeden we toch, want we konden nauwelijks verder kijken dan onze neus lang was. Na zeven minuten omrijden begonnen we echt wel te vrezen dat een of andere grapjas een van die borden in de verkeerde richting had gezet, want het einde kwam maar niet in zicht. Toen we dan eindelijk in een iets bredere en verlichte straat terechtkwamen was de opluchting groot. Plots zie ik daar een verkeersplateau liggen, en -à la Hyacinth Bouquet "Richard dear, do mind the pedestrian"- maan ik de chauffeur aan tot voorzichtigheid. Daarop remt die prompt, nog lang voor we het plateau bereikt hebben en we horen een doffe klap. Ik was me nog van geen kwaad bewust, tot ik het verbouwereerde gezicht van de chauffeur in de gaten kreeg. Het was blijkbaar een poes, wat wel een grote domper zette op de euforie van twee kattenliefhebbers die eindelijk eens de kans kregen om Garmarna live te zien. Toen we uiteindelijk om 21u het cultureel centrum als het ware ontdekten, nog steeds in de waan dat we mooi op tijd waren, kwam de tweede schok; het concert was om 20u begonnen. Mijn teleurstelling kan ik onmogelijk beschrijven, maar ik was er vrij zeker van dat we een onvergetelijk concert gemist hadden, aangezien ik Garmarna jaren geleden al eens had gezien in de Biertent op het folkfestival van Dranouter.

Toen we plaatsnamen op de zitjes vooraan in de zaal volgde een nieuwe overrompeling: wat een stem, wat een muziek! En tegelijkertijd was er dat ongemak van op die stoeltjes te moeten blijven zitten, in plaats van naar voren te stormen en de groep, al dansend, of toch bewegend, onze waardering te tonen. Garmarna is dan ook zeker geen duffe folkgroep: ze wisselen zachte nummers af met harder werk en laten hun traditionele folk toch door modernere genres beïnvloeden. Hun instrumentale jam-sessie op het einde van het "Herr Holger" zou zeker bij menig rocker in de smaak gevallen zijn. Voor ons was het concert jammer genoeg al bijna gedaan voor het goed en wel begonnen was, maar we hebben toch ongelofelijk genoten van de laatste vijf nummertjes van deze onberispelijke live-band. We hebben net genoeg geproefd om te weten dat het naar meer smaakt. Maar wanneer we onze degustatie zullen kunnen verder zetten, valt nog af te wachten. Hopelijk moet ik weer geen zeven jaar wachten voor ik mijn flater kan rechtzetten.





23:33 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.