29-05-04

Verslag door Anouschka

Eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ik geen doorwinterde folkkenner ben, maar via mijn vriend heb ik in de afgelopen 2 jaar het één en ander leren kennen, oa Garmarna, en het beviel me wel. Toen Julie me vorig week vroeg of ik zin had om naar een optreden van Garmarna in CC de Stroming te Sleidinge te gaan, heb ik dan ook geen moment getwijfeld. Na wat rond te vragen, vonden we een aantal vrienden die een avondje Garmarna wel zagen zitten (hoe meer zielen, hoe meer vreugd!) en zo trekken we zondagavond 21/01/04 met een volle auto richting De Stroming. Deze Stroming vinden we echter niet onmiddellijk; het kan zijn dat het aan ons ligt, maar ik wijt het aan de sierlijke, doch onleesbare letters van het bord dat aan de oprit staat, en aan de locatie: goed weggestopt achter een herenhuis.
Als we binnenkomen, mogen we de zaal nog niet in, dus wachten we even in de cafetaria die volgens mij veel weg heeft van wat je ook wel eens in ziekenhuizen onder de term "cafetaria" kunt vinden, lees: ongezellig.
Stipt om 20.00 mogen we binnen in de zaal, die piepklein maar fijn is. Wij zitten op de achterste rij, en gezien de grootte van de zaal zitten we nóg bijna met onze neus op het podium. Mij bevalt deze plaats heel erg, want nu zit het gevaar er niet in dat ik een heel optreden lang gestoord zal worden door de voeten van de persoon achter mij, die in mijn rug zit te porren.
Een kleine 10 minuten later verschijnt Garmarna en ze vliegen er direct vol gas in. Natuurlijk is het dan wel wat spijtig voor het publiek dat dit een zittend concert is, want deze muziek nodigt tot dansen uit, ondanks het feit dat er ook tragere nummers tussen zitten. Toch zie ik zijdelings van het podium een koppel enthousiast enkele danspasjes wagen en ook ik zit geregeld op mijn stoeltje te huppen. Dat ook de rest van het publiek zich laat meeslepen door de muziek wordt duidelijk bij het eerste bisnummer. Drummer Jens steekt bij wijze van aanmoediging zijn drumsticks omhoog, tikt ze tegen elkaar en al vlug volgt zowat de helft van het publiek met enthousiast handgeklap.
Garmarna speelt een goed anderhalfuur, zonder pauze, en het lijkt zo voorbij te zijn. Ik verveel me dus geen minuut en volgens mij komt dit mede doordat de groep voor een mooi afwisselende set gekozen heeft: de up-tempo dansbare nummers worden op tijd en stond afgewisseld door de tragere, melancholische liedjes.
Jammer genoeg ken ik niet genoeg van Garmarna om de titels van de gespeelde nummers te kunnen geven (ik ben al blij dat ik de meeste nummers herken) maar daar zal spoedig verandering in komen. Het optreden heeft me ervan overtuigd om vaker naar de Garmarna –cd’s van mijn vriend te luisteren. Een aantal nummers laten een diepe indruk op me na nl de Hildegard von Bingen interpretaties en het liedje over het trollenvrouwtje dat met een mensenprins wil trouwen, dat laatste zou ik zelfs mijn kippenvelmoment durven te noemen.
Aangezien de nummers in het Zweeds zijn en de meeste mensen deze taal niet machtig zijn, licht zangeres Emma de nummers in haar schattige, aarzelende Engels toe. De grootste verrassing komt echter wanneer bassist Rickard zijn mond open doet: hij spreekt Nederlands! En niet het gebruikelijke "goedenavond België" maar prachtige volzinnen (weliswaar met een Hollands accent, maar toch…). Ik ben onder de indruk.
Behalve het feit dat Garmarna uit goede muzikanten bestaat, zijn ze ook heel aangenaam om naar te kijken: meerdere malen krijg ik bijna de slappe lach bij het zien van de podiumkunsten van de violist en van de gitarist : de eerste staat te springen en te dansen dat het geen naam heeft (in het begin totaal uit de maat, maar dat heeft ook zo zijn charme), de tweede ziet er uiterst blits uit in zwarte outfit en witte basketbalschoentjes én staat op een podium met een ware rock and roll attitude... net als de bassist trouwens: zo "cool" op het podium, dat stel je je meestal niet voor bij folk. Qua beweeglijkheid valt de zangeres volledig uit de toon, maar dit compenseert ze gelukkig ruimschoots met haar prachtige stem.
Na het optreden drinken we nog een glas in de cafetaria en praten we nog wat na. We zijn het er allemaal over eens: irritante stoeltjes, maar wat een zalig optreden. De volgende keer ben ik er zeker weer bij, en hopelijk kan er dan wél gedanst worden!











23:31 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.