Last Boo! gig in Belgium (Charlatan, 28 Oct. 2004)

Thursday 28 October 2004. For the first time since I’ve been converted to Boo!ddhism, I was not overly enthusiastic when at last the time had come to start heading to the gig. I was actually seized by a gloomy feeling of sadness, which, of course, had everything to do with the fact that this would be Boo!’s last performance ever in Belgium. Drummer Leon and multi-instrumentalist Ampie are leaving the band to seek their fortune elsewhere, which means that it’s the end of Boo! as we know it. However, Boo! wouldn’t be Boo! if they didn’t succeed in cheering me up! Their gig started a bit shaky, but by the time they played their 3rd song, the sound improved and the three South African fellows really started enjoying themselves. I felt as delirious as ever, happily dancing and lip-syncing their songs. Yes you heard me right, I actually do my best not to sing out loud for other people’s sake. Unfortunately, the guy standing next to me was somewhat less charitable…

Anyway, it was really nice to see Ampie and Leon still having lots of fun on stage. Leon drummed his heart out with a radiant smile and Ampie couldn’t resist pulling faces at some people in the front row. Chris was a bit less talkative than on other occasions (can’t really blame him) but he still was his charming self, once again conjuring up the most amazing sounds out of his throat. He visibly enjoyed this last Belgian performance very much. And so did the crowd, that’s for sure!

The setlist closely resembled a greatest hits setlist. Well, try as they might, I think it’s impossible for Boo! not to play a greatest hits setlist. They can’t even stuff all of their hits in one playlist, so I still had to do without some of my favourites such as “Krusti”, “Mud”, “Afrocado pair”, “Wishboan” and “Franki”. I forgive them, of course, ‘cause this last show really was amazing. I hoped it would go on forever. Unfortunately, all good things come to an end. Our three heroes left the stage and despite the many shouts for encores they didn’t return.

And so, I’m afraid my last Boo! performance ended in tears. I simply couldn’t bear the thought that I’d never see them perform together again. I couldn’t help it, seven Boo! gigs have turned me into a real Boo!dict!

What's gone is gone, not to return? Well, I’m pretty sure that Chris will be back, better than ever. And I truly hope that Ampie and Leon will be back too in some way or another (There’s quite a chance that I’ll meet them again, provided that they stick to playing music. Of course, if they are planning to set up some kind of Chippendales project I can’t guarantee a thing!). Meanwhile Boo!’s music will keep on making our day and no one in the world can take away our memories of their unforgettable gigs.

10:28 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Boo! pictures

Visit my Boo! photo album

10:24 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Boo! Playlist

1. i yin i yang – 2. ???? – 3. room – 4. lucki – 5. wannabe – 6. open – 7. welkom – 8. ol de bewtiful gils – 9. champion – 10. positive – 11. star – 12. hosanna – 13. play – 14. bipass – 15. ooaa – 16. sting – 17. come – 18. ben hur – 19. #1


What’s the title of the second song they played?

I thought that I they also played “home” but where should I put it in the playlist?

10:22 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


Temporarily going Dutch

Writing in English takes more time than writing in Dutch, so, as I'm a bit pressed for time at the moment, I'll write a few reviews in Dutch. Sorry to my foreign visitors! I'll do my best to keep on writing in English as often as I can!

23:28 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Willow's Whisper (22 Oct.)

Willow's Whisper was voor mij echt een verrassing. En zeggen dat ze uit het Gentse komen! Laat jullie niet misleiden door de groepsnaam: fluisteren is er voor deze groep niet bij. Deze groep brengt stevige goth rock vergelijkbaar met Tristania, Therion en Within Temptation. Zangeres Kimme heeft een heerlijk hoge stem, die we jammer genoeg niet altijd even goed konden horen omdat het geluid niet optimaal afgestemd was, maar toch... ik was onder de indruk. Ook muzikaal gezien vond ik Willow's Whisper heel goed: stevige gitaarrifs, dromerige keyboardintermezzo's, geslaagde tempowisselingen, ... ze konden me bekoren. Ik heb bovendien enorm genoten van het nummer "Frozen inside", waarbij een gastzanger de grunts voor zijn rekening nam. Zo een mannenstem mag er voor mij zelfs nog iets vaker bij. Als je als jonge band al lange, uitgesponnen nummers kan maken zonder dat ze gaan vervelen, dan ben je goed bezig. Kortom, ik vind dit een veelbelovende band.

Bezoek mijn Willow’s Whisper photo album

23:02 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Cinema Strange (22 Oct.)

Cinema Strange is een band die zijn naam niet gestolen heeft. Hun intrede op het podium was onvergetelijk: de vampierenlook van de gitarist, bassist en drummer staat in schril contrast met de volstrekt hilarische padvindersoutfit van zanger Lucas. Zou die man geweten hebben dat het op 22 november dag van de jeugdbeweging was? En dan heb ik nog niets gezegd over zijn kolossale zonnebril! Hun act is wervelend, ongelofelijk theatraal, enigszins bevreemdend, maar ook heel afwisselend. Het is echt wel alsof je naar een bizar theaterstuk zit te kijken. Overacting is hun specialiteit, zonder dat het ooit vervelend wordt, en als attributen hebben ze niet veel meer nodig dan hun bizarre outfits, hun schitterende mimiek, hun papieren hoeden en een krant die tegelijkertijd dienst doet als reusachtige playlist. Hun muziek is al even gevarieerd: het openingsnummer bestond uit ietwat psychedelische soundscapes, terwijl het tweede nummer dan weer meer aan een voordracht deed denken en daarna de lekker ouderwetse wave met punkinvloeden kwam. Soms vond ik zelfs dat er ook een musical-aspect te bespeuren was. In geen tijd hadden de drie weirdo’s het publiek in hun macht. Ik was ook wel gecharmeerd door hun hoge aaibaarheidsfactor: de mannen zochten vaak de rand van het podium op, lieten er zich gewillig fotograferen, nestelden zich af en toe op de grond en doken tijdens de bisnummers zelfs in het publiek. Kortom, een optreden zoals ik het graag heb: een gevarieerde set, veel humor, sympathieke artiesten zonder al te veel kapsones en een enthousiast publiek. Bis!


Bezoek mijn Cinema Strange photo album

22:21 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


No time to write...

To all those who are waiting for reviews of Zwart Werk: sorry for letting you wait that long! I'm a bit busy (as always). I'm currently taking evening classes Dreamweaver (well, it's on saturdays) and so I'm spending a lot of time devising and designing my own website. I just love tinkering in Dreamweaver, it's all so incredibly interesting! In fact, there are so many interesting things to do in life, that it's a real pity that people actually need to sleep at night. Or in the words of Saltatio Mortis: Ich brauche Zeit! Zeit! Mir fehlt die Zeit!
Still I hope I'll find some time and inspiration to write down my impressions before they sink into oblivion. If you want to see your impressions published, please feel free to send me your article and, who knows, it might be published.
Tomorrow evening I won't have time either: Willow's Whisper and Cinema Strange are playing at Zaal Eland in Ghent! Don't know neither of these bands, but I'm going to find out soon...

23:31 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |


Shrug (Zwart Werk, Beernem 16 0ct.)

Shrug’s a one-man industrial project by a guy whose name I can’t even find on the net. The only information displayed on Shrug’s website is the slogan “No show, just noise, so what?”

I don’t entirely agree with the slogan, though. No show, that part is true, just one man surrounded by some technological stuff (and a bulky CRT-monitor). Admittedly, Shrug’s music could do with a bit of visual support in the form of projections for instance, but, anyway, good music doesn’t require a fancy show. “Just noise” is the part that I don’t agree with. Industrial coming close to noise is not really my favourite kind of music. However, I did enjoy Shrug, so it can’t have been that noisy. Shrug’s music is sometimes heavy and repetitive, but it’s also melodious and even danceable.

Shrug’s website may well be a bit minimal, but it does reveal a sense of humour. This sense of humour also emerged during the show, albeit not exactly on stage (Well, that’s not entirely true, ‘cause I was very amused at the guy’s Super Mario 3 t-shirt, but I’ll save that anecdote for later). Among the (very small) crowd there was someone handing out little presents that turned out to be very useful to people who often go to concerts: a pair of earplugs… Luckily there was no need for me to wear them, for the “noise” was not too noisy!

Now, let’s get back to that anecdote I promised you. I already find it quite funny to see someone play industrial music wearing a Super Mario t-shirt, but it’s even more hilarious if you know that one of Zwart Werk’s organisers actually is nicknamed Super Mario. Probably sheer coincidence, but I hope Super Mario didn’t suffer an identity crisis!

21:45 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


The Frozen Park (Zwart Werk, Beernem 16 Oct.)

Een illustere onbekende was de groep voor mij, maar dan wel eentje waarover ik al heel veel goeds gehoord had. Deze band heeft met het nummer Hollow sleep (Confused) the Battle Of The Bands 2003 van Sonic Seducer-magazine gewonnen en maakt muziek in het genre van Diary of Dreams en Diorama. 16 oktober zou het moment van de waarheid worden: naar het schijnt hun eerste echte optreden, al was dat moeilijk te geloven!

De opbouw van het podium vormde eigenlijk al een grappige intro, die de gemoedelijke toon zou zetten van de rest van de show. Met man en macht trachtten band en “crew” een reusachtig, langwerpig doek met de mascotte erop de lucht in te hijsen en op een soort staander te plaatsen. Het gevaarte bleek echter niet zo stabiel, dus moesten zowel staander als doek wat aan lengte inboeten. “Zolang ze van hun optreden maar een extended version maken”, dacht ik bij mezelf.

Hun mascotte, een bizar bibberend kereltje dat zijn kin in zijn sjaal lijkt te begraven, is trouwens heel erg knap, net zoals de rest van hun artwork en hun website bijvoorbeeld.

Hun concertje verliep duidelijk heel wat vlotter dan de voorbereidingen. Twee keyboardspelers en een zanger namen plaats op het podium. Ze startten nagenoeg meteen met Shelter, een nummer dat ik één van de beste vind, en in geen tijd hadden ze het hart van het publiek veroverd. Hun muziek is dan ook meeslepend, complex, gevarieerd en melodieus en hun teksten poëtisch. De zang was niet altijd even perfect, maar dat stoorde me niet: het maakt het geheel wat breekbaarder, wat uitstekend lijkt te passen bij de ziel van hun muziek. Ik vond het hele optreden vooral heel erg sfeervol.

Maar mochten jullie denken dat er geen gedans aan te pas kwam, dan kan ik je geruststellen. Hoewel het niet bepaald electro is waar je met volle overgave de frustraties uit je lijf kan dansen, heb ik eigenlijk weinig stil gestaan. Toen het concert zijn einde naderde, kwam het schitterende Hollow sleep aan de beurt, gevolgd door Lips like sugar (dat zal ik niet zo snel vergeten, omdat ik tot mijn eigen grote hilariteit “lips like chicken” begrepen had). The Frozen Park kwam er niet zonder bisnummers vanaf.

We don’t blame them for being just theirselves either, ze zijn nu eenmaal fantastisch.

Na het concert vlogen de genummerde exemplaren van Collected Demos 1997-2004 die de deur uit, ongetwijfeld tot grote vreugde van de bandleden, maar eveneens tot groot verdriet van de fans die er niet snel genoeg bij waren. Wij werden de trotse eigenaars van nr. 17.

Ik zou in nabeschouwing toch een en ander willen vertellen over die cd. Behalve het uitstekende Hollow sleep en Shelter/rise again, bevat Collected Demos heel wat ander materiaal dan wat The Frozen Park live bracht in Beernem. Almost gone in thunder, Face in a hole, Nowhere party zijn bijvoorbeeld trage, maar toch heel aanstekelijke electro-nummers, waarvan het refrein vaak door mijn hoofd blijft spoken. Exile sky is dan weer een instrumentaal pareltje. En van de soundscapes in de hidden track heb ik dankbaar gebruik gemaakt op ons Halloween-avondje. Ze hebben onze gasten ongetwijfeld koude rillingen bezorgd. Voor de rest kan ik allerminst zeggen dat The Frozen Park me koud laat, integendeel. Ik moet toegeven dat ik Diary of Dreams al twee keer live gezien heb en dat ik me steeds afvroeg waarom iedereen dat nu toch zo goed vindt. Ik ben geen fan van het genre, maar misschien zal ik Diary of Dreams op 19 februari heel anders ervaren met the Frozen Park als opwarmer!

21:23 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Photo album The Frozen Park

Visit my The Frozen Park photo album.

21:21 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Playlist The Frozen Park

21:20 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Implant (Zwart Werk, Beernem 16 Oct.)

21:17 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Photo album Implant

Visit my Implant photo album.

21:16 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Namnambulu (Zwart Werk, Beernem 16 Oct.)

21:13 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Photo album Namnambulu

Visit my Namnambulu photo album.

21:10 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Playlist Namnambulu

21:08 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Neuroticfish (Zwart Werk, Beernem 16 Oct.)

20:20 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Photo album Neuroticfish

Visit my Neuroticfish photo album.

20:18 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |



Halloween's approaching, a time when witches, fairies and ghosts take over the world, filling it with evil laughter and scary shouts of booooooo.
Yeah, you feel me coming, don't you? In fact, I want to talk to you about the band that always succeeds in cheering me up: Boo!
I've got some good news and some bad news, I'm afraid. What do you want to hear first?
Well I won't torture you too long and start with the bad news right away. In fact it's horrible, agonizing news, ...  A few weeks ago, drummer Leon announced that he as well as keyboard player Ampie are leaving the band... We're still waiting for an official announcement as to whether Chris Chameleon will continue with other musicians or whether he will move on too, but so far no official statement has been made.
One thing's for sure, if this means the end of Boo! we will lose a very fine band. The three musicians Chris, Ampie and Leon as well as their manager Marcel are extraordinary people and it's almost inconceivable to picture Boo! without all four of them. Still, I wish them all the best of luck with their future plans and I hope they'll keep us posted on their projects.
At this point I think we all deserve the good news.
You can see Boo! perform 28 October, maybe for the last time in Belgium!
The place to be: café Charlatan in Ghent.
Don't miss it, but don't you dare all try and stand in the front row, for that's where I'll be and heaven nows I need some space to dance!

20:43 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |



Sorry that it's a bit boring in here (now, that's an understatement!).
Evening classes have started again and I have been busy reading books and doing other stuff. But I'll be back, I promise!
Still, you won't be hearing much of me next week, as I probably will try to watch a few movies at the Filmfestival in Ghent.
Unfortunately, I won't make it to Boo!'s concert in Eksel tomorrow.
Next event on my "wish list" is the gothic/electro festival Zwartwerk in Beernem on 16 October.

21:45 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |