23-12-04

The Pogues (20/12/2004, Brixton Academy London)

Some guys have all the luck! Filip went to London to see The Pogues... and I kind of think that he liked it very much. Read for yourself!
 

 

Toen ik mijn vrienden vertelde, dat ik naar London ging, enkel en alleen om The Pogues eens live aan het werk te zien, kreeg ik telkens dezelfde reacties:

  1. “Zalig !” of
  2. “Ge zijt zot !”

Misschien klopt b. wel, maar je moet het een beetje relativeren:

Ten eerste: het doet geen zeer.

Ten tweede: die gasten uit Canada moesten van nog veel verder komen.

Ten derde: van zodra The Pogues op het podium kwamen, deden herkomst en reisafstand helemaal niks meer ter zake, IEDEREEN ging door het lint.

 

En nu van bij het begin…

Het eerste probleem: mijn ticket is ergens bij de post, de Engelse of de Belgische (Julie?), verloren gegaan. Na enkele telefoontjes heb ik toch kunnen bekomen, dat ze een duplicaat aan de kassa zouden leggen. En jawel, het kaartje lag klaar ! So far so good, maar dan…

Het tweede probleem: Het ticket dat ze mij hadden gegeven, bleek er één te zijn voor de zitplaatsen op het balkon (Aaargh, my worst nightmare, niet kunnen bewegen op een concert!). Bij iedere ingang stonden 2 mannen alle kaartjes te controleren, dus in de gelijkvloerse hal voor het podium raakte ik niet binnen. Dan toch maar naar boven…

Het voordeel van dit balkon is dat je van daaruit goed kan zien, wat voor een prachtige zaal Brixton Academy is. De hele ruimte is zo opgebouwd en gedecoreerd, dat je je op de binnenplaats van een Spaanse villa waant. Het openluchtgevoel werd nog eens versterkt door de klimop en de bomen (geplaasterd en geschilderd natuurlijk) die aan de zijkanten stonden. Gewoonweg adembenemend. Nadeel van het zitgedeelte is echter, dat je een heel slecht zicht hebt op het podium en het geluid is er erbarmelijk, en dit zijn toch wel essentiële zaken op een optreden !

Rond 19.30u kondigde een stem aan dat de eerste groep binnen halfuurtje zou beginnen, en dat hij ons ondertussen zou entertainen met enkele plaatjes, die hij dan ook allemaal zelf aankondigde. Het was wel iets vreemds, zo’n ter plekke geïmproviseerd radioprogramma.

Het voorprogramma was er eentje om snel weer te vergeten. Een rockgroepje van 13 in een dozijn, dat overduidelijk te veel naar populaire bands als Oasis en Keane geluisterd heeft. Het kon mij totaal niet boeien, maar daar had mijn humeur op dat moment misschien ook wel iets mee te maken. Ik was naar Londen gegaan om me eens goed uit te leven, en niet om gedwongen te worden om op een stoeltje gaan zitten! Tijd dus voor een 2e poging. In het naar beneden gaan nog vlug een T-shirt kopen en dan zo onopvallend mogelijk doorwandelen naar de grote zaal, bij de security passeren met een onschuldige blik (zo van: “Je moet mij niet controleren, want ‘k ben gewoon efkes naar buiten geweest om een T-shirt te gaan kopen.”) en voorwaar, het lukte !!! I know, een hoog Mentosreclamegehalte, maar ik was wel binnen ! J

Terwijl ik rechtstreeks naar de voorste rij liep, was radioman alweer zijn plaatjes aan het voorstellen. Na ieder plaatje begon de intussen volgelopen zaal (met een capaciteit van 5000 man, te vergelijken met de Brabanthal in Leuven) steeds luider om de folkpunkers te roepen. Toen plots de lichten gedoofd werden, was het publiek niet meer te houden. Wegens een technisch mankementje konden Shane MacGowan en Co echter nog niet beginnen, wat door de DJ subliem opgelost werd, door “Straight to hell” van die andere Londense punkbende en goeie Poguesvrienden, The Clash, te draaien. De toen al uitzinnige menigte (inclusief mezelf, want het is één van mijn favoriete nummers !) begon meteen uit volle borst mee te zingen, waarmee de toon voor de rest van de avond gezet was. En toen ging het gordijn eindelijk open…

Op het podium stonden 2 grote kerstbomen, versierd met slingers en lichtjes en ook de backdrop was versierd met honderden lampjes. Als eerste nummer schalde “Streams of Whiskey” door de boxen. De groep had er blijkbaar wel zin in, maar stond nog wat onwennig op het podium. Dit stoorde het publiek niet, de hele zaal (behalve de sukkelaars op het balkon, die braaf op hun stoeltje moesten blijven zitten J)was reeds aan het dansen geslagen. Het duurde niet lang vooraleer de 8 muzikanten zich duidelijk zelfzekerder begonnen te voelen en tegen het einde van het optreden waren de opa’s zelfs van de versterkers en het drumpodium aan het springen. Met een goeie mix tussen uptempo nummers (The body of an American, Streams of Whiskey, If I should fall from grace with God,…) en rustiger werk (Misty morning, Albert Bridge, A rainy night in Soho, A pair of brown eyes,…) konden ze hun fans zonder moeite 2 uur (!) blijven boeien. De ene hit volgde na de andere, die stuk voor stuk door jong en oud (er waren heel wat veertigers die zoon- of dochterlief meegebracht hadden, het was een echte familiehappening ! J) meegebruld werden. Dé kippenvelmoment waren echter de nummers, die oorspronkelijk samen met Kirsty MacColl opgenomen werden. Voor wie geen Pogueskenner is: Kirsty MacColl was een Londense singersongwriter, die op 18 december 2000 gedood werd, toen ze aan het snorkelen was en door een speedboat, die veel te snel voer in een gebied waar hij eigenlijk niet mocht komen, overvaren werd. Ze was op slag dood. De stuurman werd veroordeeld, de eigenaar van de boot (een lid van de raad van bestuur van een grote Mexicaanse firma) niet… Wie hierover meer wil weten: http://www.justiceforkirsty.org/ Deze nummers, zoals bijvoorbeeld  Fairytale of New York, werden door een andere zangeres gezongen. Hoewel ze dit perfect en met veel overtuiging deed, hielpen de 5000 aanwezigen haar door extra luid mee te zingen.

Na ongeveer anderhalf uur verliet de groep voor de eerste keer het podium, maar ze werden onmiddellijk teruggefloten door de van zweet doordrenkte bende, die nog niet genoeg gefeest had. Geen probleem voor The Pogues, integendeel, met onder andere Sally MacLennane dreven ze het tempo nog wat op. Maar dat was nog niet voldoende ! Iedereen smeekte om nog enkele bisnummertjes en we kregen ze ook ! Bij Fairytale of New York, een onvervalst Kerstnummertje, begon het op het podium te sneeuwen en placeerde zanger Shane MacGowan een walsje (of wat daar moest voor doorgaan) met de zangeres… Een magisch concert als dit moest natuurlijk afgesloten worden met hun allergrootste hit, “Fiësta”, een perfecte samenvatting van wat ze ons heel de avond voorschotelden…

En dan nu het antwoord op de vraag die iedere Poguesfan zich stelt: Ja, Shane MacGowan zag er nog altijd zo slecht uit, ja, Shane MacGowan stond heel het concert door met een pint of een fles wijn in zijn handen, ja, Shane MacGowan waggelde constant alsof hij ieder moment omver kon vallen en ja, Shane MacGowans bindteksten waren puur dronkemansgelal en daardoor totaal onverstaanbaar. Punk’s not dead !


You'll find some pictures at: 

http://www.shanemacgowan.de/ReUnion/reunion.html



19:16 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Fotootjens Ter visuele ondersteuning: http://www.shanemacgowan.de/ReUnion/reunion.html

Gepost door: Fliep | 23-12-04

na "The Pogues" in London nu een fijn en gezellige kerst
liefs
MJ

Gepost door: MJ | 24-12-04

Hey! Cool Vol leven beschreven :-) Thnx

Gepost door: Vincent D. | 24-12-04

*** Prettige kerstdagen toegewenst!!! xxx

Gepost door: Snoezepoes | 24-12-04

* Wij waren afgelopen week in Dublin ... ook daar zouden de Pogues optreden ... helaas net na onze terugkeer ...
Fijn dus hier wat meer te lezen over hun optreden in London!!
FIJNE FEESTDAGEN!!

Gepost door: Free my Soul | 25-12-04

Onze welgemeende groeten aan Aisling en Reus Een Kerstmis zo bijzonder
en een nieuw jaar - 2005 -
met telkens een ander wonder!

Gepost door: Pliske | 25-12-04

shane ja in een dronken bij eeft ie ooit een nummerke opgenomen met Cruachan een paganmetalband..."ride on", ik heb er ergens in een overstock, via Dune-records in Gent en Mus beslag kunne opleggen...wel zonder de "folky" hoes maar kom...hij lalt er los op die 4-track sjonge!

Gepost door: cms | 26-12-04

De commentaren zijn gesloten.