11-06-05

U2 Vertigo-tour (Koning Boudewijnstadion, 10 Juni 2005)

Proloog

Ondanks de alarmerende berichten over files en gebrek aan parkeerplaatsen, was het geen enkel probleem om rond 18u nog een parkeerplaatsje te vinden op de Heizel-parking en dat nauwelijks een half uurtje voor de support act, The Thrills, van wal zou steken. Wijzelf besloten eerst te voldoen aan onze voornaamste primaire behoeften (misschien zou ik beter voor mezelf spreken ;-) ) en zochten een uit zijn voegen barstend Italiaans restaurant op, waar we na een lange wachttijd respectievelijk een aangebrande lasagne en een lekkere pizza voorgeschoteld kregen (I was the lucky one). Rond half negen besloten we dan dat het tijd was om naar het stadion te vertrekken. Aan de ingang bleek dat er zelfs geen wachtenden voor ons waren! We konden dus onmiddellijk onze plaatsen gaan opzoeken. Het heeft trouwens geen haar gescheeld of ondergetekende mocht haar U2-concert vergeten… tijdens een tweede ticketcontrole werd mijn ticket namelijk door een windstootje uit mijn handen gerukt. Gelukkig vloog het tegen een meisje aan, dat het me eerlijk teruggaf. Oef, that was close! 

Toen ik –voor het eerst in mijn leven–­­ het stadion binnenkwam, moest ik toch even naar adem snakken… Immens! Het middenplein volledig gevuld met mensen, en ook de tribunes zaten tot de nok vol… indrukwekkend! We evalueerden onze zitplaatsen -op de derde rij van de tribunes bijna naast het podium- en besloten dat we het best wel getroffen hadden. Intussen deed Snow Patrol zijn best om het de verwachtingsvolle U2-fans naar hun zin te maken. Misschien niet zo een dankbare taak, maar hopelijk opent het voor hen heel wat deuren. En dan werd het gespannen afwachten op wat het veelbelovende openingsconcert van het Europese luik van de Vertigo-tour moest worden.

 

Het concert

Rond half tien verscheen U2 op de bühne en opende stevig met “Vertigo”. Het hele middenplein deinde op en neer en verwelkomde hun Ierse helden met “Hello, Hello. I'm at a place called vertigo”. Tijdens het tweede nummer stokte de sfeer echter al een beetje. “Until the end of the world” is geen slecht nummer, maar het behoort niet echt tot hun ellenlange waslijst van toppers. Gelukkig voor de fans van het oudere werk haalden ze daarna een nummertje uit “Boy” van onder het stof: “Electric co” deed me een beetje opfleuren, al moest ik toch mijn wenkbrauwen fronsen toen Bono er Smashing Pumpkins’ “Bullet With Butterfly Wings” bij betrok. Bij de recentere klapper “Elevation” gingen zowel het publiek als hun stemmen letterlijk de hoogte in. Ieders stembanden waren meteen gesmeerd voor “New Year’s day”, al maakte Bono het ons niet gemakkelijk om zijn versie te volgen. Er waren al vijf nummers de revue gepasseerd, maar het bleef wachten op mijn eerste kippenvelmoment en “A beautiful day” was daar ook niet echt hét nummer voor. Met “City Of Blinding Lights” was het weer tijd voor een beetje promotie van “How To Dismantle An Atomic Bomb”. Echt begeesterend vind ik die nieuwe cd niet, dus keek ik dankbaar naar de voorbijglijdende projecties van stads- en neonverlichting op de reusachtige video & light wall. Het volgende nummer “Miracle drug” droeg Bono op aan alle verpleegsters, dokters en mensen die ons in leven houden, maar ook daar liet ik me meer hypnotiseren door het cardiogram dat op de light wall werd geprojecteerd dan door de muziek. Na het mooie maar rustige “Sometimes you can’t make it on your own” was het tijd om het publiek eens goed wakker te schudden en dat gebeurde drumsgewijs door Larry Mullen, midden op de catwalk, met “Love and peace or else”. Bono kwam de catwalk opgewandeld met een witte hoofdband om en ook hij nam de drumsticks ter hand en zorgde voor een schitterende, naadloze overgang naar “Sunday Bloody Sunday”, dat meteen gold als mijn eerste kippenvelmoment van de show. Het publiek zong vol overtuiging mee en ging unaniem uit de bol op deze tijdloze hit. U2 leek echter niet veel zin te hebben om veel klassiekers te spelen. Uit “The Joshua Tree” kozen ze nog “Bullet the blue sky” en “Running to stand still”. Dat laatste nummer werd opgedragen aan Mary Robinson, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten, en bezorgde me mijn tweede kippenvelmoment, al had dat meer met het nummer zelf te maken dan met het aspect “mensenrechten”, dat daarna overigens nog eens uitgebreid door middel van een videoboodschap aan bod kwam. We waren duidelijk aanbeland bij het religieuze en humanitaire gedeelte van de show.

Gelukkig was er met “Pride” en “Where the streets have no name” nog aandacht voor muziek ook. Tijdens dat laatste nummer werd het publiek echter via het reuzenscherm aangemaand om te sms’en ten voordele van Afrika. Bij de volgende song speelden onze gsm’s alweer een grote rol, toen Bono aan het publiek vroeg om ze boven te halen en ermee te wuiven op de tonen van “One”. Dat voelde redelijk belachelijk aan, moet ik zeggen, al was het resultaat van de flikkerende lichtjes op de tribunes wel mooi om te zien. Toch denk ik dat het veel efficiënter zou geweest zijn, mocht Bono effectief tijdens eenzelfde nummer gevraagd hebben “haal jullie gsm uit, stuur een boodschap ten voordele van Afrika en steek daarna jullie gsm in de lucht”. Zo zou er ongetwijfeld heel wat meer geld ingezameld worden voor het goede doel (Misschien moet ik toch maar aan marketing gaan doen, in plaats van te schrijven?). De gsm’s verdwenen in ieder geval terug in onze zakken en de Ierse Rock-iconen verdwenen in de coulissen.

Rekening houdend met het feit dat er 55 000 mensen aanwezig waren en dat U2 ongetwijfeld de grootste rockband van de afgelopen decennia is, vond ik dat het publiek toch niet zo hard zijn best deed om hun idolen terug te roepen. Ik denk dat ik al concerten meegemaakt heb waar we er met minder dan 1 000 man in slaagden om meer lawaai te maken dan het tot de nok gevulde Koning Boudewijnstadion afgelopen vrijdag. De mannen van U2 waren echter goedgezind, of misschien gewoon plichtsbewust, en kwamen terug het podium op voor een hoogst bizarre bisronde. Bono had een politiepet aangetrokken, waardoor mijn gedachten onwillekeurig steeds afgleden naar een Britse komedie. Ze brachten “Zoo Station”, The Fly” en “Mysterious ways”, alle drie uit “Achtung Baby”, maar gingen daarbij jammer genoeg niet full monty…

Er was zo mogelijk nog minder lawaai om U2 een tweede keer terug op het podium te roepen, maar toch zat er nog een tweede encore in. Met “All because of you” en het toch wel mooie “Jahweh” kozen ze weer resoluut voor het nieuwe werk. En toen ze “Vertigo” voor een tweede maal speelden, werd ons meteen iedere kans op een afsluitend meesterwerk als “I will follow”, “40” of “With or without you” ontnomen.

De Vertigo-show heeft jammer genoeg geen duizelingwekkende indruk op mij nagelaten.

Ik bleef een beetje achter met een leeg gevoel en een al even lege portemonnee.

Het was best wel een degelijk concert van een groep bezielde muzikanten, alleen wisten ze die bezieling gisteren niet op mij over te brengen.

 

Epiloog

Rond kwart na twaalf kwamen we (na een vergeefse zoektocht naar een relatief rustig café) aan bij de wagen op de parking. De auto’s die van de parking trachtten te geraken, stonden in lange rijen geblokkeerd en bewogen voor geen meter. Het was al na tweeën toen de rij zich uiteindelijk in beweging zette.  Let's go home, shall we.

 

 

Lees ook eens het verslagje door Karen.

Meer reacties? Neem een kijkje op de weblog van De Standaard.

19:41 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

I still haven't found what I'm looking for.... Da's eigenlijk een nummer dat ze beter hadden gespeeld, want 't was al bij al toch niet veel soeps, dat zo beruchte concert van U2, daar in Brussel.
't Was niet slecht gespeeld, dat zeker niet, maar 't was zoals Aisling het al zei, 't heeft mij maar zelden of niet kunnen raken. En da's toch wel jammer! :-(
Maar ja, we kunnen toch zeggen dat we der bij waren, hé! :-)
Oh ja, of er na mijn aangebrande lasagne, de uuuuuuuuurenlange wachttijd op de parking, en 't allesbehalve-onvergetellijke concert toch niks positiefs was aan de avond? Toch wel! ...'t gezelschap natuurlijk! ;-)

Gepost door: Butterflydance | 11-06-05

i'm glad I was somewhere else nu ja feetje, ge moet er iets voor ver hebben hé :-)
gelukkig was uw pizza niet aangebrand! want met een hongierge maag was de review waarschijnlijjk een tikje negatier geweest :-)

Gepost door: lord cms | 12-06-05

awel ja... 'k vermoedde wel hier een verslagje te kunnen lezen! ;o)

Gepost door: MJ | 12-06-05

ha die Fee t was te peinzen dat ze HET concert van t jaar niet ging missen.. Ik denk soms dat als men al te veel heisa maakt, de verwactingen soms te hoog oplopen. Misschien was dat wel het geval nu.. Ayway, ik was er niet bij (ik vrees dat ik niet fan genoeg ben), maar na jouw bespreking AMF, heb ik daar niet zoveel spijt van. Geen with or without you? HEILGSCHENNIS. Voor mij is dat de absolute top.

Gepost door: Little Witch | 13-06-05

@Witchy Ik denk niet dat bij mij de verwachtingen te hoog gespannen waren, want ik behoorde tot de lucky people die hen al eens gezien hadden. Ik zit gewoon met het probleem dat ik tijdens hun beste periode nog te jong was om naar concerten te gaan (zo tussen mijn 3 en 13 jaar) ;-) Bovendien is het erg moeilijk om "geraakt" te worden als je in een massa van 60 000 mensen staat. Ik zou me dus beter beperken tot de kleinschalige "obscure" concertjes waar mijn hart van vol is en mijn pen van overloopt.

Gepost door: Aisling | 13-06-05

snif snif... ... alle kritiek de voorbije week ten spijt, had ik er toch graag eens bij geweest, bij zo'n concert van U2. **Mijmer mijmer... de Zoo TV Tour, dat moet pas de moeite geweest zijn...** Best wel deprimerend vorige vrijdag toen ik 's avonds van Brussel naar Gent bolde en voor één keer de file in de andere richting zag staan... :-[

PS Slecht geluid... Fukk Clear Channel ; fukk stadions ; fukk Sportpaleis.

Gepost door: 'mus | 16-06-05

mietwagen mallorca flughafen und mallorca mietwagen

tipps um beim automieten ein schnappchen zu machen

Gepost door: nmallorcat | 31-07-10

De commentaren zijn gesloten.