28-06-05

Omnia (Mons, 26/06/2005)

Een Hollander, een Hollandse, een Ier en een Nieuw-Zeelander dansen zingend rond een kampvuur.

Zegt de Hollander tegen de rest: “Hey guys, why don’t we start a pagan band?” Plots vliegt een zwarte kraai krassend op uit het struikgewas en scheert rakelings langs hun verbaasde hoofden. Dat moet een voorteken zijn! De Hollander neemt al zijn fluiten en whistles onder de arm, de Hollandse haar Keltische harp, draailier en bodhran, de Ier zijn akoestische gitaar en de Nieuw-Zeelander zijn Slideridoo (een schuif-Didgeridoo) en nog wat slagwerk. Ze beschilderen nog snel elkaars gezichten met tribals, trekken de wijde wereld in en beginnen hun heidense veroveringstocht.

Nu ja, of het allemaal zo gegaan is, valt te betwijfelen, maar het resultaat blijft in ieder geval gelijk: Omnia was geboren. En ze zullen zich zeker niet laten dopen, dat staat buiten kijf.

Wij kwamen dit bonte gezelschap tegen op een sympathiek fantasy-festivalletje in Bergen, waar elfen schoorvoetend uit hun schuilplaatsen tevoorschijn kwamen en trollenbier rijkelijk vloeide.

Op religieus vlak hoefde Omnia mijn zieltje al lang niet meer te bekeren en ook op muzikaal vlak kostte dat hen weinig moeite. Lichtvoetige fluitmuziek ondersteund door akoestische gitaar, delicate harpklanken en een bezwerende didgeridoo-ondertoon: het is een unieke combinatie en het wérkt. Het is ook wel grappig hoe mensen zo typerend kunnen zijn voor hun nationaliteit. De Nieuw-Zeelander zag er echt wel Nieuw-Zeelands uit. The Irishman looked very Irish indeed en de Hollanders, nu ja, uiterlijk kon je niet echt voorspellen dat ze uit Nederland kwamen, maar ze verraden zich dan wel weer door hun – laat het ons assertiviteit noemen.

Hun muziek bleek wat rustiger dan ik had verwacht, maar met nummers als ‘Morrigan’ en ‘Taranis’, waarbij ze respectievelijk de godin van de dood op het slagveld en de god van de donder aanroepen, kunnen ze zelfs behoorlijk dreigend uit de hoek komen. Mogen de goden hen gunstig gezind zijn. Het publiek was hen dat in ieder geval ook.

Photo album Omnia

 

Setlist Omnia

PS: De cd "Crone of war" die ik me na het optreden aanschafte, blijkt voor mij echt wel dé remedie tegen humeurigheid!


10:59 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Corvus Corax (Mons, 26/06/2005)

 

 

The Pictures

Photo album Corvus Corax

 

 

Setlist

Setlist Corvus Corax

 

 



00:30 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

21-06-05

Morcheeba (AB, 17 Juni 2005)

Some people have all the luck! Twee weken geleden kreeg ik op het laatste nippertje nog de kans om naar U2 te gaan en vorige vrijdag mocht ik naar het uitverkochte concert van Morcheeba in de AB in Brussel en dan nog gratis ook (dankjewel Sofie!).

Er was geen support act, maar het publiek kon wel chambreren tijdens een sfeervolle dj-set. Iets na negenen verschenen de bezielers van Morcheeba, Paul en Ross Godfrey, met hun muzikanten op het podium. Na een instrumentale start haalde Paul Godfrey al zijn charmes boven. Hij liet het publiek weten dat hij erg blij was opnieuw in Brussel te spelen en complimenteerde de AB met haar prachtige zaal. Vervolgens werd het tijd om de nieuwe zangeres voor te stellen. Tegen alle verwachtingen in kondigde Paul niet Daisy Martey -de stem van het nieuwe album “The Antidote”- aan, maar Jody Sternberg, de voormalige achtergrondzangeres. Al moet ik er bijzeggen dat velen, inclusief enkele journalisten, waarschijnlijk niks merkten van deze onverwachte derde frontvrouw-switch en gewoon dachten dat Daisy voor hen stond.

Jody gaf ons niet de tijd om van de verrassing te bekomen; ze stak dadelijk van wal met het vrolijke “Lighten up”. Meteen was ook de toon gezet voor het hele concert, want wie dacht dat Morcheeba enkel muziek brengt waar je bij wegdroomt, onderuitgezakt in een comfy sofa met een glaasje wijn in de hand, moest ongetwijfeld zijn mening herzien. Met hun nieuwe album staat de groep niet langer voor “mellow” trip-hop, maar zijn ze duidelijk een nieuwe, meer swingende richting ingeslaan met zowel bluesy, als psychedelic en folky invloeden en prominentere gitaarriffs.

Toen ik Morcheeba enkele jaren geleden zag op Werchter was ik vooral enorm verrast door de warme stem van toenmalige zangeres Skye Edwards. Jody Sternberg’s stem klinkt misschien net iets minder warm als die van Skye (en die van Daisy), maar dat compenseert de goedlachse zangeres uitgebreid door haar warme persoonlijkheid en haar wervelend enthousiasme. Die uitbundigheid past trouwens heel erg goed bij de grappen en grollen van de gebroeders Godfrey, die interactie met het publiek duidelijk hoog in het vaandel dragen. Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat een Brussels publiek binnen de drie tellen volledig uit je hand eet? Juist ja, je laat hen zelf kiezen of ze de bindteksten in het Frans of in het Engels willen horen. Wie het luidst roept, wint de stemming. Hoeft het gezegd dat de overwinning voor het Frans overweldigend was? Jody bewees in ieder geval dat ze een aardig mondje Frans spreekt en lichtte haar kompanen op tijd en stond in over wat ze nu eigenlijk aan het vertellen was. De Godfrey-broers op hun beurt grapten –weliswaar in het Engels–  achtereenvolgens over Belgische frietjes, stonede langharige Hollanders, Oostende aan zee als droombestemming, geblokkeerde chacra’s, enz.

Maar tussendoor was er ook nog muziek natuurlijk… De setlist bevatte een ideale mix van oude en nieuwe nummers. Jody lijkt zich het beste te kunnen uitleven in de nieuwe, up-temponummers, maar ook de oudere pareltjes zoals “Part of the process”, “Moog Island” en “Sea” doet ze alle eer aan. En wanneer ze dan nog eens haar sax bovenhaalt, staat het publiek al helemaal in bewondering voor deze energieke spring-in-het-veld. Sommige Morcheeba-fans zullen misschien het dromerige sfeertje van weleer gemist hebben, maar alles bij elkaar gerekend was het toch een sfeervol concert dat eindigde in een grootse finale met de hits “Sea”, “Trigger Hippie” en “Rome wasn’t build in a day”. Morcheeba maakte er vrijdag een gezellige boel van. Ze zijn een nieuwe richting ingeslaan, maar mogen wel eens beslissen welke zangeres ze eigenlijk op hun reis willen meenemen.

 

Bekijk de setlist 




21:54 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-06-05

U2 Vertigo-tour (Koning Boudewijnstadion, 10 Juni 2005)

Proloog

Ondanks de alarmerende berichten over files en gebrek aan parkeerplaatsen, was het geen enkel probleem om rond 18u nog een parkeerplaatsje te vinden op de Heizel-parking en dat nauwelijks een half uurtje voor de support act, The Thrills, van wal zou steken. Wijzelf besloten eerst te voldoen aan onze voornaamste primaire behoeften (misschien zou ik beter voor mezelf spreken ;-) ) en zochten een uit zijn voegen barstend Italiaans restaurant op, waar we na een lange wachttijd respectievelijk een aangebrande lasagne en een lekkere pizza voorgeschoteld kregen (I was the lucky one). Rond half negen besloten we dan dat het tijd was om naar het stadion te vertrekken. Aan de ingang bleek dat er zelfs geen wachtenden voor ons waren! We konden dus onmiddellijk onze plaatsen gaan opzoeken. Het heeft trouwens geen haar gescheeld of ondergetekende mocht haar U2-concert vergeten… tijdens een tweede ticketcontrole werd mijn ticket namelijk door een windstootje uit mijn handen gerukt. Gelukkig vloog het tegen een meisje aan, dat het me eerlijk teruggaf. Oef, that was close! 

Toen ik –voor het eerst in mijn leven–­­ het stadion binnenkwam, moest ik toch even naar adem snakken… Immens! Het middenplein volledig gevuld met mensen, en ook de tribunes zaten tot de nok vol… indrukwekkend! We evalueerden onze zitplaatsen -op de derde rij van de tribunes bijna naast het podium- en besloten dat we het best wel getroffen hadden. Intussen deed Snow Patrol zijn best om het de verwachtingsvolle U2-fans naar hun zin te maken. Misschien niet zo een dankbare taak, maar hopelijk opent het voor hen heel wat deuren. En dan werd het gespannen afwachten op wat het veelbelovende openingsconcert van het Europese luik van de Vertigo-tour moest worden.

 

Het concert

Rond half tien verscheen U2 op de bühne en opende stevig met “Vertigo”. Het hele middenplein deinde op en neer en verwelkomde hun Ierse helden met “Hello, Hello. I'm at a place called vertigo”. Tijdens het tweede nummer stokte de sfeer echter al een beetje. “Until the end of the world” is geen slecht nummer, maar het behoort niet echt tot hun ellenlange waslijst van toppers. Gelukkig voor de fans van het oudere werk haalden ze daarna een nummertje uit “Boy” van onder het stof: “Electric co” deed me een beetje opfleuren, al moest ik toch mijn wenkbrauwen fronsen toen Bono er Smashing Pumpkins’ “Bullet With Butterfly Wings” bij betrok. Bij de recentere klapper “Elevation” gingen zowel het publiek als hun stemmen letterlijk de hoogte in. Ieders stembanden waren meteen gesmeerd voor “New Year’s day”, al maakte Bono het ons niet gemakkelijk om zijn versie te volgen. Er waren al vijf nummers de revue gepasseerd, maar het bleef wachten op mijn eerste kippenvelmoment en “A beautiful day” was daar ook niet echt hét nummer voor. Met “City Of Blinding Lights” was het weer tijd voor een beetje promotie van “How To Dismantle An Atomic Bomb”. Echt begeesterend vind ik die nieuwe cd niet, dus keek ik dankbaar naar de voorbijglijdende projecties van stads- en neonverlichting op de reusachtige video & light wall. Het volgende nummer “Miracle drug” droeg Bono op aan alle verpleegsters, dokters en mensen die ons in leven houden, maar ook daar liet ik me meer hypnotiseren door het cardiogram dat op de light wall werd geprojecteerd dan door de muziek. Na het mooie maar rustige “Sometimes you can’t make it on your own” was het tijd om het publiek eens goed wakker te schudden en dat gebeurde drumsgewijs door Larry Mullen, midden op de catwalk, met “Love and peace or else”. Bono kwam de catwalk opgewandeld met een witte hoofdband om en ook hij nam de drumsticks ter hand en zorgde voor een schitterende, naadloze overgang naar “Sunday Bloody Sunday”, dat meteen gold als mijn eerste kippenvelmoment van de show. Het publiek zong vol overtuiging mee en ging unaniem uit de bol op deze tijdloze hit. U2 leek echter niet veel zin te hebben om veel klassiekers te spelen. Uit “The Joshua Tree” kozen ze nog “Bullet the blue sky” en “Running to stand still”. Dat laatste nummer werd opgedragen aan Mary Robinson, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten, en bezorgde me mijn tweede kippenvelmoment, al had dat meer met het nummer zelf te maken dan met het aspect “mensenrechten”, dat daarna overigens nog eens uitgebreid door middel van een videoboodschap aan bod kwam. We waren duidelijk aanbeland bij het religieuze en humanitaire gedeelte van de show.

Gelukkig was er met “Pride” en “Where the streets have no name” nog aandacht voor muziek ook. Tijdens dat laatste nummer werd het publiek echter via het reuzenscherm aangemaand om te sms’en ten voordele van Afrika. Bij de volgende song speelden onze gsm’s alweer een grote rol, toen Bono aan het publiek vroeg om ze boven te halen en ermee te wuiven op de tonen van “One”. Dat voelde redelijk belachelijk aan, moet ik zeggen, al was het resultaat van de flikkerende lichtjes op de tribunes wel mooi om te zien. Toch denk ik dat het veel efficiënter zou geweest zijn, mocht Bono effectief tijdens eenzelfde nummer gevraagd hebben “haal jullie gsm uit, stuur een boodschap ten voordele van Afrika en steek daarna jullie gsm in de lucht”. Zo zou er ongetwijfeld heel wat meer geld ingezameld worden voor het goede doel (Misschien moet ik toch maar aan marketing gaan doen, in plaats van te schrijven?). De gsm’s verdwenen in ieder geval terug in onze zakken en de Ierse Rock-iconen verdwenen in de coulissen.

Rekening houdend met het feit dat er 55 000 mensen aanwezig waren en dat U2 ongetwijfeld de grootste rockband van de afgelopen decennia is, vond ik dat het publiek toch niet zo hard zijn best deed om hun idolen terug te roepen. Ik denk dat ik al concerten meegemaakt heb waar we er met minder dan 1 000 man in slaagden om meer lawaai te maken dan het tot de nok gevulde Koning Boudewijnstadion afgelopen vrijdag. De mannen van U2 waren echter goedgezind, of misschien gewoon plichtsbewust, en kwamen terug het podium op voor een hoogst bizarre bisronde. Bono had een politiepet aangetrokken, waardoor mijn gedachten onwillekeurig steeds afgleden naar een Britse komedie. Ze brachten “Zoo Station”, The Fly” en “Mysterious ways”, alle drie uit “Achtung Baby”, maar gingen daarbij jammer genoeg niet full monty…

Er was zo mogelijk nog minder lawaai om U2 een tweede keer terug op het podium te roepen, maar toch zat er nog een tweede encore in. Met “All because of you” en het toch wel mooie “Jahweh” kozen ze weer resoluut voor het nieuwe werk. En toen ze “Vertigo” voor een tweede maal speelden, werd ons meteen iedere kans op een afsluitend meesterwerk als “I will follow”, “40” of “With or without you” ontnomen.

De Vertigo-show heeft jammer genoeg geen duizelingwekkende indruk op mij nagelaten.

Ik bleef een beetje achter met een leeg gevoel en een al even lege portemonnee.

Het was best wel een degelijk concert van een groep bezielde muzikanten, alleen wisten ze die bezieling gisteren niet op mij over te brengen.

 

Epiloog

Rond kwart na twaalf kwamen we (na een vergeefse zoektocht naar een relatief rustig café) aan bij de wagen op de parking. De auto’s die van de parking trachtten te geraken, stonden in lange rijen geblokkeerd en bewogen voor geen meter. Het was al na tweeën toen de rij zich uiteindelijk in beweging zette.  Let's go home, shall we.

 

 

Lees ook eens het verslagje door Karen.

Meer reacties? Neem een kijkje op de weblog van De Standaard.

19:41 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-06-05

Sometimes miracles do happen!

Yesterday, I was sitting in the train, sneakily trying to read an article in a fellow traveller’s newspaper on U2’s upcoming show (yep, I know, I’m a real pain in the ass to other commuters!), when a feeling of sadness came over me, as I realised that I wouldn’t be present. Like so many others, I hadn’t been able to obtain a ticket for U2’s opening concert in Europe on 10 June and so I tried to think of other plans to fill my Friday evening.

However, a few moments later, as I checked my mobile phone for messages, I couldn’t believe my eyes! Butterflydance had managed to obtain 4 tickets to the concert and, if I wanted, one of them was mine! Thanks mate!

U2 here I come!

16:19 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-06-05

Wow...almost 20 000

Can't help wondering... who will be my n° 20 000? 
 




16:45 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

04-06-05

Violet Stigmata, Gothminister & Lacrimosa (Vooruit, 3 June)

Alvast een verslagje van Downer
En een verslagje door Jeronimo op Gent.blogt.
Ook Lacrima genoot ervan.

 

The pictures:

Album Violet Stigmata

Album Gothminister

Album Lacrimosa

 

Want to see more? Visit http://www.greyoldmen.com/




Setlist Violet Stigmata

1.      Vulnerant Omnes/Parasite
2.      The Meaning of Dogs
3.      Absolute oblivion
4.      Sleeping people
5.      Plusieurs
6.      Leave
7.      PSM
8.      Void Eternal
9.      Brown Jenkin
10.  Chrysalis Waltz
11.  Cut the Flesh Wires!



 

Setlist Lacrimosa

1.   Kelch der liebe

2.   Schakal

3.   Alles Luge

4.   The turning point

5.   Malina

6.   Tranen der Sehnsucht

7.   Letzte ausfahrt: Leben

8.   Halt mich

9.   Apart

10. Lichtgestalt

11. Seele in Not

12. Not every pain hurts

13. The Party is over

14. Stolzes Herz

15. Der Morgen danach

16. Ich bin der brennende Komet

17. Ich verlasse Heut’ dein Herz

18. Das Schweigen

19. Alleine zu zweit

20. Copycat






13:47 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-06-05

Cranes (Vaartkapoen, 28/05)

In deze drukke tijden heb ik toch nog wel één concertje gezien. Op 28 mei traden "Cranes" op in de Vaartkapoen in Brussel. Ik had pas de dag voordien een affiche zien hangen en ik dacht eerlijk gezegd dat het nog om een affiche van het jaar voordien ging. Gelukkig nog geverifieerd, een gewillig slachtoffer opgetrommeld, dat me bovendien nog een lift wou bezorgen, en halsoverkop richting Molenbeek vertrokken. De trip naar Brussel liep allerminst vlotjes: een ongeluk bij Aalst en veel volk op de weg voor Club Brugge-Beerschot. Twee uur reden we er over! 
Gelukkig nog niet te laat voor Cranes, en zelfs nog op tijd om een stukje van het voorprogramma mee te pikken: Tripoli. Aanstekelijke, stevige gitaarrock met uitstekende zang van frontvrouw Femke De Beleyr. Hou ze in het oog op de festivals deze zomer!
Ik moet toegeven dat ik eigenlijk nauwelijks muziek ken van Cranes. In 1992 zag ik ze in het voorprogramma van The Cure tijdens de Wish-tour en het was de goede herinnering aan dat concert en pure nieuwsgierigheid die me ertoe dreven me opnieuw te laten verrassen. Het werd een heel sfeervol concert. Alison Shaw heeft een unieke, bijna kinderlijke, stem en een al even innemende persoonlijkheid. Het is echt aandoenlijk hoe ze zich zo inleeft in wat ze zingt en hoe bedeesd ze eigenlijk is telkens wanneer ze een overdonderend applaus krijgt. Het genre deed me soms een beetje aan Lamb denken, maar dan wat ijler en dromeriger. Ik vind het dan ook heel erg jammer dat "Cranes" na zo een lange carrière nog geen groter publiek weten te bereiken heeft. Het publiek in de Vaartkapoen hebben ze in ieder geval heel erg verwend: tot drie maal toe kwamen ze terug en in totaal speelden ze 7 bisnummers.
Jammer genoeg heb ik geen foto's kunnen nemen. Ik durfde namelijk mijn fototoestel niet mee te nemen omdat de buurt rond de Vaartkapoen de reputatie heeft nogal onveilig te zijn. Op http://www.cranes-fan.com/tour/ vind je wel de foto's die Marco Maas nam in Paradiso en in de Vaartkapoen. Op zijn weblog zie je jammer genoeg ook de bewijzen van hoe onveilig de buurt rond de VK wel is. 

 
Setlist
- Reverie
- Jewel
- Loved
- Shining Road
- Future
- Flute
- Sunrise
- Vanishing Pt
- Snow
- Particles
- Far away
- Adrift
-------------
- Fragile
- Submarine
- Light song
--------------
- e.g. Shining
- Everywhere
- Lilies 
--------------
- Cloudless

 



22:30 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Silence

Hi folks. Sorry for these months of utter silence... I've been very busy lately. We moved into our new appartment, we went on a little trip to England to visit my best friend, I've taken up mosaic again and as a result I kind of managed to detox from my computer. Busy times are not over yet, though. At present I am ... euhm... should be studying for my Polish exam, which is coming up in six days. 
Anyway I'm planning on going to Lacrimosa in Ghent on Friday. I'm not sure whether I'll have the time and inspiration to write a review, but I will certainly try to get some pics!

21:24 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |