12-03-06

AMF website revamped

I gave my site a bit of a make-over:

  • created a new design
  • developed a new navigation structure
  • updated the calendar
  • updated the links page.

12:28 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-03-06

The Invitation 2006: Siderartica, Diorama & Goethes Erben (Vooruit, 5 March 2006)

 

The Invitation 2006 heeft heel wat voeten in de aarde gehad.
Na de tweedaagse en driedaagse festivaledities in het Gentse Kuipke in 2003 en 2004 en de spijtige afgelasting in 2005, ging Purple Moon dit jaar weer voluit voor kleinschaligheid. Het Kuipke werd ingeruild voor de Vooruit en het aanbod beperkt tot vier groepen.

Dat het Italiaanse Siderartica de “mini-Invitation” zou openen, stond al lang vast en dat ook Goethes Erben van de partij zou zijn, maar niet als headliner, wisten we ook al lang. Aan dat lijstje werd nog Diorama toegevoegd. Er werd zwaar gespeculeerd over wie het festival zou afsluiten, maar de grote vis die de organisatie trachtte te strikken -en waar we nog steeds het raden naar hebben- glipte door de mazen van het net. Uiteindelijk ging de eer naar In Strict Confidence. Tenminste, dat was het plan… Maar blijkbaar greep de griep niet enkel bij onze gevederde vrienden om zich heen, want enkele dagen voor het festival werden ook twee bandleden van In Strict Confidence door ziekte geveld. Een last-minute vervanger vinden bleek geen sinecure, maar organisator en publiek lieten dat niet aan hun hart komen en de drie aanwezige bands beloofden plechtig het gebrek aan een hoofdact te compenseren.

Siderartica kreeg de moeilijke taak om het publiek op te warmen met hun zweverige zang en dito elektronische soundscapes. Toegegeven, zangeres Elena Fossi, die we reeds kennen van Kirlian Camera, heeft een hele mooie en aparte stem, maar onbewust moet ik tijdens haar optredens steeds denken aan de Nederlandstalige kleinkunstklassieker ‘Breek uit jezelf’… Zowel bij Kirlian Camera als bij Siderartica mis ik toch wel een beetje die typische Italiaanse warmbloedigheid die we zouden verwachten. Integendeel, de adjectieven die ik met deze Italianen zou associëren zijn ‘koel’ en ‘enigmatisch’. Het blijft allemaal vrij statisch en door het gebrek aan contact tussen de groep en het publiek, kan de vonk soms moeilijk overslaan. Wat niet wil zeggen dat ze geen fijne concerten spelen natuurlijk! Siderartica werd door het publiek behoorlijk warm onthaald en toen ze hun set tot mijn grote verrassing afsloten met een heerlijke cover van ‘Mad world’, vond ik het zelfs jammer om ze in de coulissen te zien verdwijnen.

Nu was het wachten op de catchy electro van Diorama. De heren hadden blijkbaar al heel wat meegemaakt die dag. Wegens sneeuwellende onderweg hadden ze de grootste moeite gehad om in Gent te geraken en bijgevolg hadden ze niet of nauwelijks kunnen soundchecken. En ja, hoe kan het ook anders, net op zo een moment laat de techniek je natuurlijk in de steek! Het leek wel een eeuwigheid te duren vooraleer de grote schuldige gelokaliseerd werd tussen de wirwar van kabels. De dreunende industrial op de achtergrond maakte van het wachten nog een grotere beproeving, maar toch werd er bij het publiek weinig gemord. Torben Wendt en zijn muzikanten slaagden er in ieder geval in om ons dit euvel in geen tijd te doen vergeten. Dat Torben een mooie diepe stem heeft, bewees hij al meermaals in zijn samenzang met Adrian Hates van Diary of Dreams, maar ook als frontman van Diorama stáát hij er (al staat hij geen seconde STIL, tot grote frustratie van menig fotograaf…). De set bestond voor het grootste gedeelte uit catchy en uiterst dansbare electro, maar dit werd perfect afgewisseld met meer ingetogen luisternummers. Net als bij Diary of Dreams geeft de ondersteuning met elektrische gitaar de dansnummers extra cachet en dit tilt, wat mij betreft, het geheel net een trapje hoger. Bovendien is Torben Wendt een meester in het creëren van een warme band met het publiek en dat merk je ook meteen aan de respons uit de zaal. Het optreden vloog helaas voorbij en toen het publiek met een overdonderend applaus afscheid nam van Diorama, had Torben duidelijk nog zin in enkele bisnummers. Toen bleek dat er daar geen tijd meer voor was, kwam hij zich persoonlijk bij het publiek excuseren. Het respect bleek dus wederzijds!

Op een half uurtje tijd werd het podium ontruimd om plaats te maken voor Oswald Henke en zijn gevolg. De metamorfose was wel behoorlijk spectaculair: ondanks de aanwezigheid van zes muzikanten, leek het voordien volgestouwde podium ontzettend groot en leeg. Terecht, zo bleek snel, want anders zou er gewoon niet genoeg ruimte overblijven voor Oswald’s charismatische persoonlijkheid. Goethes Erben, een band die al 17 jaar meedraait, lijkt bij velen de reactie “been there, done that” uit te lokken. Ook voor mij was het al de 4e keer dat ik ze live zag in evenveel jaar, maar ze blijven me fascineren, ook al ken ik hun muziek eigenlijk nauwelijks. Het optreden in De Vooruit werd zelfs veruit het sterkste dat ik tot nog toe van hen had gezien. En dat is natuurlijk niet in het minst de verdienste van de gepassioneerde frontman. Henke is een geboren verteller, een meester in de voordracht, hij lijkt wel de verpersoonlijking van poëzie. Hij draagt de Duitse taal uit, proeft ieder woord, fluistert het zachtjes in ons oor of spuwt het uit. Hij declameert, schreeuwt, brult, vertelt ons sprookjes, laat ons in zijn ziel kijken en maakt ons deelachtig aan zijn woede, wanhoop, angst, agressie, pijn en passie.
Een onmisbaar element in Oswald’s show is ook steeds een grote multifunctionele kist, waaruit hij zijn vele hemden, jassen en attributen tovert en die tegelijk ook dienst doet als zitbank of podium. Theatraliteit troef dus, maar toch past het in het plaatje en doet het geen afbreuk aan de geloofwaardigheid van de band. Tijdens het hele optreden zijn we gefixeerd op de excentrieke frontman, maar ook Mindy Kumbalek, de tweede pijler van Goethes Erben, en de andere muzikanten verdienen een pluim op hun hoed! Mindy, die instaat voor de muzikale arrangementen, neemt op het podium de keyboards en het bijkomend slagwerk voor haar rekening, maar treedt daarbij net als de anderen zelden of nooit in het voetlicht. Intussen holt Henke van hot naar her over het podium, springt op en van zijn kist, kronkelt over de vloer, hurkt neer voor het publiek en kijkt hen diep in de ogen, met menige blozende wangen tot gevolg. Mij heeft hij in ieder geval volledig ingepakt, in die mate zelf dat ik me graag de volledige cd-collectie zou aanschaffen en doe er maar een cursus Duits bovenop, zodat de subtiliteiten van zijn teksten wat minder aan mij voorbijgaan!

 

Click the links below to view the web albums:

Goethes Erben

Diorama

Siderartica

 

Pictures by Aisling & Butterflydance (Diorama 1-4, Goethes Erben 21 & 22) 

 

Lees ook eens het verslag van Jeronimo op Gentblogt.

22:06 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (883) |  Facebook |