07-07-06

Omnia (La Samaritaine, 3 July 2006)

Wij Belgen hebben altijd al een wat vreemde relatie gehad met onze Noorderburen. Heb je bijvoorbeeld al ooit een Belg horen zeggen hoe fijn hij het wel vond zich op reis omringd te weten met een groep enthousiaste Nederlanders? Of heb je tijdens het WK al een Belg voor Nederland zien supporteren, ook al zit onze eigen nationale ploeg niet in de competitie? Neen dus! Het zijn natuurlijk altijd de uitzonderingen die de regel bevestigen en de overwegend Hollandse pagan folkband Omnia is daar zo eentje van. Telkens als ik hen eens live kan zien, wil ik dat voor geen goud missen.
Op 3 juli reserveerde ik dan ook 2 plaatsen in 'La Samaritaine' voor een avondje multiculturalisme en muzikale veelgoderij. Ruim anderhalf uur op voorhand trokken we naar dit café-theater om er onze dorst te lessen en verkoeling te zoeken in de gezellige middeleeuwse kelder. Dit sympathieke bruine café dat tegelijk dienst doet als minischouwburg is echt wel de gedroomde locatie voor een Omnia-concert. Toegegeven, een open plek in een bos bij volle maan zou misschien nog beter zijn -of pakweg Stonehenge tijdens een midzomernacht- maar ja, wie het kleine niet eert…
De prachtige keldergewelven vormen in ieder geval een sfeervol kader en ook de akoestiek mag er best zijn. Enkel de snaarinstrumenten lijken het niet zo te hebben voor deze locatie: zij raken nogal snel ontstemd door de hoge luchtvochtigheid. Niet dat wij ons daardoor laten ontstemmen -integendeel- want terwijl Jenny haar harp of draailier onder handen neemt, zorgen Sic, Joe en Luka altijd wel voor het nodige entertainment.
Maandag bleken de snaarinstrumenten toch wel erg tegendraads! Toen de bandleden er met volle zin tegenaan wilden gaan, bleek de kabel van Joe's gitaar stuk. Sic improviseerde dan maar een korte vragen- en antwoordenronde met het publiek en verder werd er heel wat over en weer gegrapt, terwijl geluidsvrouw Pascale de klus klaarde.
Na dit kleine euvel begonnen ze hun set met 'The Well', een lugubere song over incest en kindermoord, die op de (inmiddels beluisterde en ruimschoots goedgekeurde) nieuwe cd 'Pagan Folk' prijkt. Daarna gooiden ze het over een vrolijkere boeg met 'The Sídhenearlahí Set'. Deze set van twee jigs en een reel werkte blijkbaar aanstekelijk, want tijdens de volgende jig moest ik me snel uit de voeten maken toen twee koppeltjes zich -tot grote verrassing van de band zelf- aan een dansje waagden in de smalle middengang. Na een ode aan de Keltische zonnegod Lugh maakte ik dan voor het eerst kennis met het exotisch klinkende "Dil Gaya", een bezwerende Afghaanse melodie die door Sic aangekondigd werd als protest tegen president Bush. Daarna volgde een moment van bezinning met 'Odi et amo', een meerstemmig nummer dat erg aan kerkgezangen doet denken en dat Sic bijzonder schattig aankondigde in zijn beste Frans... je déteste et je ... aime. Vooraleer de muzikanten aan een welverdiende pauze toe waren, trakteerden ze ons nog op een opzwepend instrumentaaltje en wij onszelf nadien natuurlijk op een drankje in afwachting van meer van dat moois.
Het tweede deel van de set begon heel Iers met 'The bold Fenian men', een lied over de Ierse vrijheidsstrijd. In het intieme kader van La Samaritaine klonk de samenzang, waar ik altijd al enorm van kan genieten, zelfs nog mooier. Ook met 'The Fire of Beltane', waarbij Jenny speels aan haar harp plukt, en het melancholische 'Mabon' bleven ze in Keltische sferen, maar na al deze liefelijkheid was het opnieuw tijd voor wat gruwel met 'Twa Corbiez'. In dit lied overleggen twee raven wat (of eerder wie) ze als avondmaal zullen eten. Een mooi staaltje van recyclage volgens Sic, al was ik niet heel zeker of hij de recyclage van het lijk bedoelde, of de recyclage van het lied zelf dat al in de 14e eeuw door de Engelsen werd gezongen en in de 17e eeuw door de Schotten werd geparodieerd!
Met 'Teutates' werd pas echt het grove geweld bovengehaald, helemaal in ‘Duitse stijl’, met doedelzak, trom en draailier en inclusief bombastische aankondiging. Dit nummer is trouwens een bijzonder originele bewerking van ‘Palästinalied’, een nummer dat al door zowat elke Duitse middeleeuwse doedelzakband onder handen genomen werd. De afsluiter van de tweede set was dan weer een opzwepend instrumentaal nummer in Scandinavische stijl: 'Pagan Polska'.
Gelukkig liet Omnia ons nog niet meteen in de steek. Ze kwamen een eerste maal bissen met het Bretoense 'Etrezomp-ni Kelted', voorafgegaan door een prachtig stukje harpmuziek. En met het krachtige 'The Morrigan-crone of war', een nummer opgedragen aan de Keltische godin van de Dood op het Slagveld, werd een punt gezet achter deze uiterst geslaagde muzikale avond.
Voor mij staat het buiten kijf: Omnia staat voor Alles ... entertainment, humor, gezelligheid, maar bovenal heerlijke muziek!
Mijn volgende afspraak met Omnia is op Castle Fest, in hun natuurlijke biotoop, samen met nog twee van mijn favoriete bands: Rosa Crux en Faun!

View photo album

13:01 Gepost door Aisling in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

trek je op tijd aan mijn mouw voor castlefest? als je gaat?

Gepost door: lord cms | 07-07-06

wat een schitterende foto's met prachtige warme kleuren die perfect bij de muziek passen!!! ok de volgende keer kom ik wel mee verdomme toch! loool

Gepost door: lord cms | 07-07-06

De commentaren zijn gesloten.