07-07-06

Omnia (La Samaritaine, 3 July 2006)

Wij Belgen hebben altijd al een wat vreemde relatie gehad met onze Noorderburen. Heb je bijvoorbeeld al ooit een Belg horen zeggen hoe fijn hij het wel vond zich op reis omringd te weten met een groep enthousiaste Nederlanders? Of heb je tijdens het WK al een Belg voor Nederland zien supporteren, ook al zit onze eigen nationale ploeg niet in de competitie? Neen dus! Het zijn natuurlijk altijd de uitzonderingen die de regel bevestigen en de overwegend Hollandse pagan folkband Omnia is daar zo eentje van. Telkens als ik hen eens live kan zien, wil ik dat voor geen goud missen.
Op 3 juli reserveerde ik dan ook 2 plaatsen in 'La Samaritaine' voor een avondje multiculturalisme en muzikale veelgoderij. Ruim anderhalf uur op voorhand trokken we naar dit café-theater om er onze dorst te lessen en verkoeling te zoeken in de gezellige middeleeuwse kelder. Dit sympathieke bruine café dat tegelijk dienst doet als minischouwburg is echt wel de gedroomde locatie voor een Omnia-concert. Toegegeven, een open plek in een bos bij volle maan zou misschien nog beter zijn -of pakweg Stonehenge tijdens een midzomernacht- maar ja, wie het kleine niet eert…
De prachtige keldergewelven vormen in ieder geval een sfeervol kader en ook de akoestiek mag er best zijn. Enkel de snaarinstrumenten lijken het niet zo te hebben voor deze locatie: zij raken nogal snel ontstemd door de hoge luchtvochtigheid. Niet dat wij ons daardoor laten ontstemmen -integendeel- want terwijl Jenny haar harp of draailier onder handen neemt, zorgen Sic, Joe en Luka altijd wel voor het nodige entertainment.
Maandag bleken de snaarinstrumenten toch wel erg tegendraads! Toen de bandleden er met volle zin tegenaan wilden gaan, bleek de kabel van Joe's gitaar stuk. Sic improviseerde dan maar een korte vragen- en antwoordenronde met het publiek en verder werd er heel wat over en weer gegrapt, terwijl geluidsvrouw Pascale de klus klaarde.
Na dit kleine euvel begonnen ze hun set met 'The Well', een lugubere song over incest en kindermoord, die op de (inmiddels beluisterde en ruimschoots goedgekeurde) nieuwe cd 'Pagan Folk' prijkt. Daarna gooiden ze het over een vrolijkere boeg met 'The Sídhenearlahí Set'. Deze set van twee jigs en een reel werkte blijkbaar aanstekelijk, want tijdens de volgende jig moest ik me snel uit de voeten maken toen twee koppeltjes zich -tot grote verrassing van de band zelf- aan een dansje waagden in de smalle middengang. Na een ode aan de Keltische zonnegod Lugh maakte ik dan voor het eerst kennis met het exotisch klinkende "Dil Gaya", een bezwerende Afghaanse melodie die door Sic aangekondigd werd als protest tegen president Bush. Daarna volgde een moment van bezinning met 'Odi et amo', een meerstemmig nummer dat erg aan kerkgezangen doet denken en dat Sic bijzonder schattig aankondigde in zijn beste Frans... je déteste et je ... aime. Vooraleer de muzikanten aan een welverdiende pauze toe waren, trakteerden ze ons nog op een opzwepend instrumentaaltje en wij onszelf nadien natuurlijk op een drankje in afwachting van meer van dat moois.
Het tweede deel van de set begon heel Iers met 'The bold Fenian men', een lied over de Ierse vrijheidsstrijd. In het intieme kader van La Samaritaine klonk de samenzang, waar ik altijd al enorm van kan genieten, zelfs nog mooier. Ook met 'The Fire of Beltane', waarbij Jenny speels aan haar harp plukt, en het melancholische 'Mabon' bleven ze in Keltische sferen, maar na al deze liefelijkheid was het opnieuw tijd voor wat gruwel met 'Twa Corbiez'. In dit lied overleggen twee raven wat (of eerder wie) ze als avondmaal zullen eten. Een mooi staaltje van recyclage volgens Sic, al was ik niet heel zeker of hij de recyclage van het lijk bedoelde, of de recyclage van het lied zelf dat al in de 14e eeuw door de Engelsen werd gezongen en in de 17e eeuw door de Schotten werd geparodieerd!
Met 'Teutates' werd pas echt het grove geweld bovengehaald, helemaal in ‘Duitse stijl’, met doedelzak, trom en draailier en inclusief bombastische aankondiging. Dit nummer is trouwens een bijzonder originele bewerking van ‘Palästinalied’, een nummer dat al door zowat elke Duitse middeleeuwse doedelzakband onder handen genomen werd. De afsluiter van de tweede set was dan weer een opzwepend instrumentaal nummer in Scandinavische stijl: 'Pagan Polska'.
Gelukkig liet Omnia ons nog niet meteen in de steek. Ze kwamen een eerste maal bissen met het Bretoense 'Etrezomp-ni Kelted', voorafgegaan door een prachtig stukje harpmuziek. En met het krachtige 'The Morrigan-crone of war', een nummer opgedragen aan de Keltische godin van de Dood op het Slagveld, werd een punt gezet achter deze uiterst geslaagde muzikale avond.
Voor mij staat het buiten kijf: Omnia staat voor Alles ... entertainment, humor, gezelligheid, maar bovenal heerlijke muziek!
Mijn volgende afspraak met Omnia is op Castle Fest, in hun natuurlijke biotoop, samen met nog twee van mijn favoriete bands: Rosa Crux en Faun!

View photo album

13:01 Gepost door Aisling in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-06-06

Finally, the review!

Sorry dat ik jullie zo lang liet wachten, maar ik heb o.a. een welverdiende vakantie achter de rug.  

Maar zoals beloofd, mijn indrukken van het concert van Current 93 in schouwburg CC Luchtbal op 20 mei 2006.

In de ban van Tibet

Neen, niet het Tibet van de verschrikkelijke Yeti heeft me in zijn macht, maar wel David Tibet, de charismatische frontman van Current 93, en dat na een meeslepend concert in schouwburg CC Luchtbal afgelopen zaterdag.

Tibet is een artistieke bezige bij (lees maar eens dit artikel op KindaMuzik) die de grondlegger is van een heel apart genre: apocalyptic folk.

Het boeiende aan dit genre is de constante dualiteit tussen harmonie en chaos, lieflijkheid en dreiging. Tibets zangstijl leunt eigenlijk meer aan bij voordracht: hij fluistert, reciteert en declameert … ondersteund door allerlei klassieke- en folkinstrumenten zoals piano, viool, cello, akoestische gitaar, accordeon, fluit, enzovoort. Daardoor ontstaat een zeer romantische en poëtische sfeer, die een schril contrast vormt met de aangesneden thema’s. Tibet evoceert apocalyptische beelden, vertelt over het lijden van Christus en gunt ons een blik in zijn spirituele wereld waarin god en de duivel nooit ver weg zijn. Ook meer persoonlijke thema’s zoals zijn slepende ziekte of odes aan overleden vrienden komen aan bod.

Kortom, Tibet fluistert je vaak gruwelijke dingen toe, maar doet je daarbij wegsmelten alsof hij je eigenlijk een liefdesgedicht voordraagt. Hoewel de muziek veelal lichtvoetig is, durft ze van tijd tot tijd toch wel eens te ontaarden in chaotische crescendo’s en ook Tibet zelf kan op vocaal vlak vervaarlijk duivels uit de hoek komen.

Eén ding is zeker, zowel het genre als Tibets unieke stem grijpen je onmiddellijk bij de keel of bezorgen je stante pede een hartgrondige afkeer. Ik behoorde in ieder geval meteen tot de adepten toen ik ermee in contact kwam via “Nature and Organisation”, een project van Michael Cashmore.

Ik keek dan ook ontzettend uit naar mijn eerste Current 93-concert (en deed hard mijn best om mijn frustratie te vergeten dat ik het eerste deel van dit Antwerpse tweeluik op vrijdag gemist had!). Eenmaal aangekomen op de parking van CC Luchtbal, na een onfortuinlijke omzwerving via het Hof ter Lo (veel dank aan de medewerkster aan de telefoon die ons vakkundig naar de juiste locatie loodste!), viel meteen op dat ook Fransen, Duitsers, Nederlanders en Engelsen massaal de weg naar Antwerpen gevonden hadden en ik denk niet dat er onder hen mensen zijn die zich dat zullen beklagen.

Tijdens het voorprogramma maakten we kennis met 5 muzikanten die later op de avond het podium met David Tibet zouden delen. Eerst trad violiste/fluitiste Joolie Wood in het voetlicht met zweverige zang, ondersteund door Maja Elliott op de piano, John Contreras op cello en Simon Finn op gitaar. Daarna raakte baby Dee, een behoorlijk androgyne harpiste/accordeoniste, een gevoelige snaar. Deze intrigerende dame (?) bracht met haar indringende stem en haar harp een heel doorleefde set, begeleid door cellist John Contreras. Best wel sfeervolle (maar niet altijd even boeiende) opwarmers, maar voor mij bleef het toch ongeduldig wachten op Current 93.

Geen tromgeroffel, maar wel een extreem lange en vooral luide versie van Jean Michel Jarre’s Popcorn luidde uiteindelijk het concert in. Current 93 bleek uit niet minder dan 8 muzikanten te bestaan, de frontman zelf buiten beschouwing gelaten. Die laatste kwam op zijn teenslippers het podium opgewandeld, losjes gekleed in een donker kostuum, met daaronder een felroze, aansluitend T-shirt en een hoed op het hoofd. In geen tijd ontdeed Tibet zich van zijn hoed, sjaal en kostuumvest en trippelde blootsvoets over het podium en de middengang in. Voor mij was de toon meteen gezet: het werd een intiem en meeslepend concert. David Tibet heeft niet alleen een intrigerende persoonlijkheid, maar blijkt ook een geboren performer, een eloquent verteller, een bezielde poëet en een humoristische spring-in-’t-veld, die zijn nummers live op een nog indringendere manier weet te brengen dan op cd. De schouwburg CC Luchtbal vormde met zijn comfortabele zitjes dan ook het ideale kader om je door Tibet op sleeptouw te laten nemen. Het publiek reageerde warm op een Tibet die zich helemaal bloot leek te geven. Tijdens “Sleep has his house”, een nummer dat hij opdroeg aan John Balance en kat Squiggy kreeg hij het zelfs even moeilijk. Verder kan ik over de setlist helaas niet veel zeggen, want ik ken slechts één cd van het uitgebreide repertoire van Current 93, maar ook al kende ik de meeste nummers niet, toch kon dit concert me van het begin tot het einde boeien.

Achteraf las ik commentaren dat niet alle instrumenten altijd even zuiver klonken, maar ik moet bekennen dat ik zodanig gefascineerd was dat ik daar eigenlijk niks van gemerkt heb.

Het was zelfs geleden van op het concert van Dead Can Dance vorig jaar in Bozar, dat de tranen me in de ogen sprongen toen ik een band in de coulissen zag verdwijnen.

Eén ding is zeker, het nieuwe album “Black ships ate the sky” wil ik zo snel mogelijk in mijn collectie, samen met een dozijn andere albums uit hun uitgebreide repertoire. En hopelijk hoef ik geen jaren meer te wachten om deze unieke band nog eens live te zien!

19:54 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-06

Pictures of Current 93 (CC Luchtbal, 20 May 2006)

Hier zijn alvast de foto's. Ze zullen misschien wel geen prijzen winnen, maar ik wil ze jullie toch zeker niet onthouden!

Help! Ik sta weer hopeloos achter met mijn reviews!

23:36 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-05-06

Pictures Cold Meat Industry Festival (Vooruit, 7 May 2006)

Hier zijn m'n albums dan eindelijk! Slechts een kleine selectie foto's, want de lichtomstandigheden waren verre van ideaal en er was, behalve de projecties dan, ook niet zo veel te zien op het podium. Wat niet wegneemt dat het een schitterende festivaldag was. Een verslagje volgt hopelijk binnenkort nog.

23:29 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-04-06

The Sisters of Mercy (AB, 22 April)

Op de zesde rij staan en nauwelijks een glimp opvangen van je idool; dit moet wel een concert van the Sisters of Mercy zijn. Veel rook, maar te weinig vuur, dat was afgelopen zaterdag helaas zo een beetje mijn conclusie in de uitverkochte AB.
Vorig jaar hadden The Sisters of Mercy me nochtans tot twee maal toe weten te verrassen: op de Lokerse Feesten (het makke publiek buiten beschouwing gelaten) en enkele dagen later op het Duitse M’Era Luna festival. Toegegeven, toen was ik er met hele lage verwachtingen naartoe getrokken en met een torenhoog vooroordeel over Eldritchs vocale capaciteiten dat ik me gevormd had op basis van rommelige bootlegs en een tegenvallend concert in de Brielpoort. Het zangtalent van Eldritch bleek helemaal niet zo beroerd en ik was vooral onder de indruk van de “power” van de band. Die drive leek deze keer echter ver te zoeken, vooral dan bij de zwijgzame frontman.
Het concert begon zwakjes -en vooral stil- met “Crash & burn”. Nog een geluk dat de rookspuiende machines het begin van het concert inluidden, anders zou het publiek ongetwijfeld gedacht hebben dat de AB-crew eindelijk het ska-cd’tje –waarmee ze ons eerder ook al gekweld hadden op het Bauhaus-concert– ingeruild had voor een of andere Sisters-bootleg. Niet dus! Met het geluid zou het de eerste helft van het concert niet echt goed komen en Eldritchs (gebrek aan) articulatie doet daar ook niet veel goed aan. De setlist daarentegen was lang niet slecht. Na “Crash & Burn” werden we meteen getrakteerd op enkele songs uit “Vision thing”: het meeslepende “Ribbons”, gevolgd door “Doctor Jeep/Detonation boulevard” en het prachtige “When you don’t see me”… I don’t exist when you don’t see me. I don’t exist when you’re not here. What the eye don’t see won’t break the heart. Daarna kwam er alweer een pareltje, maar dan uit Floodland: Flood I. Genoeg materie voor kippenvel dus, maar helaas bleef dat uit, omdat Eldritch deze keer wel in een erg introverte bui was en bijzonder weinig bezieling uitstraalde. Nu ja, zijn gebrek aan enthousiasme werd wel ruimschoots gecompenseerd door dat van zijn grote schare fans. Hoe meer the Sisters of Mercy zich achter een rookgordijn verschuilen, hoe meer sommige fans zich –misschien ook onder het motto “I don’t exist when you don’t see me”?– aan hun idolen willen openbaren. Toen enkele jongedames, de ene al wat indrukwekkender gedecolleteerd dan de andere, de vaste grond onder hun voeten inruilden tegen een paar stevige schouders om er al wiegend naar Eldritch te zitten smachten, waande ik me bijna op een Clouseau-concert.
Gelukkig bracht de eeuwige die-hard fan met indrukwekkende Sisters-tattoos, die molenwiekend op iemands schouders stond en fungeerde als Eldritchs souffleur, me al snel terug bij de realiteit. Mij onbekende nummers zoals “We are the same, Susanne”, “Giving ground” en “Summer” kenden voor hem geen geheimen, maar voor mij was het vooral wachten op “Dominion/Mother Russia”, een nummer dat eindelijk ook door de rest van de zaal luidkeels meegebruld kon worden.  Daarna kreeg het publiek weer een rustmoment met “Slept” om dan opnieuw los te barsten bij “Alice” en “Anaconda”. Het concert naderde zijn einde: na “Romeo down” en “Neverland” werd de set afgesloten met “This Corrosion”, waarbij het publiek helemaal uit de bol ging (en waarbij een stomdronken waggelende headbanger het nodig achtte om een beker bier over enkele omstaanders te kieperen). Op het einde van de set sprak Eldritch (als je goed luisterde) zijn eerste woorden van de avond -thank you- voor hij het podium verliet.
Het eerste bisnummer werd het rustige “Something fast”, een meezinger die me dan toch bijna kippenvel bezorgde (ondanks verdere perikelen met de headbangende onverlaat). Gelukkig kon ik mijn frustratie op een onschuldige manier katalyseren tijdens het stevige “Lucretia, my reflection” vooraleer the Sisters of Mercy alweer in de coulissen verdwenen. Als tweede bis kregen we het energieke instrumentale “Top nite out” en dan viel het doek definitief met “Temple of love”, zij het in een niet zo geslaagde versie. Geen songs uit het magistrale “First & Last & Always” dus, zelfs niet de titelsong... Altijd een heikel punt op concerten van the Sisters of Mercy.
Conclusie: veel rook, maar het is vooral het publiek dat voor het vuur zorgde. Hopelijk neemt Eldritch revanche tijdens het extra AB-concert op 11 mei.

00:00 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17-04-06

Free Omnia gig in Brussels on 6 May 2006

Come and see the pagan folk band Omnia live in Brussels!

 

Where?

The Berlaymont building (EU HQ),

Roundabout Schuman,

1040 Brussels

(Metro: Schuman)

 

When?

Saturday 6 May, 2006, 16h00

 

Who?

OMNIA’s music is based on traditional music from across Europe.  Their unique blend of powerful and emotional music, an energetic stage show and, most importantly, great sense of humour, has been causing quite a stir in Holland, Germany and much further afield.  The lyrics - sung in English, Gaelic, Latin, German, Breton and Finnish(!) -   evoke an ancient world of nature and pagan religion that continues to exist and inspire today.

 

The Celts are gathering... All you fans of pagan, celtic, folk, medieval or gothic music, don’t miss this opportunity!

Pic: Omnia on a previous occasion in Brussels @ La Samaritaine.

12:30 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-04-06

Sengir, Gothminister & Theatre of Tragedy (Arena van Vletingen, 8 April 2006)

The photo albums of Sengir, Gothminister and Theatre of Tragedy have been published on http://www.ad-mortem-festinamus.com.

Click the pics below to have a look:

  

 

En uiteraard liet CMS zich weer volledig gaan in zijn review op Gent.blogt!

12:18 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1323) |  Facebook |

01-04-06

Photo shoot with 20 Miles as the Wolf Runs

I did a photo shoot with 20 Miles as the Wolf Runs at the Port of Ghent.
A big thank you to the models; I hope they enjoyed themselves as much as I did! And of course, I hope you'll all like the result. You are about to find out here...

00:37 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (236) |  Facebook |

12-03-06

AMF website revamped

I gave my site a bit of a make-over:

  • created a new design
  • developed a new navigation structure
  • updated the calendar
  • updated the links page.

12:28 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-03-06

The Invitation 2006: Siderartica, Diorama & Goethes Erben (Vooruit, 5 March 2006)

 

The Invitation 2006 heeft heel wat voeten in de aarde gehad.
Na de tweedaagse en driedaagse festivaledities in het Gentse Kuipke in 2003 en 2004 en de spijtige afgelasting in 2005, ging Purple Moon dit jaar weer voluit voor kleinschaligheid. Het Kuipke werd ingeruild voor de Vooruit en het aanbod beperkt tot vier groepen.

Dat het Italiaanse Siderartica de “mini-Invitation” zou openen, stond al lang vast en dat ook Goethes Erben van de partij zou zijn, maar niet als headliner, wisten we ook al lang. Aan dat lijstje werd nog Diorama toegevoegd. Er werd zwaar gespeculeerd over wie het festival zou afsluiten, maar de grote vis die de organisatie trachtte te strikken -en waar we nog steeds het raden naar hebben- glipte door de mazen van het net. Uiteindelijk ging de eer naar In Strict Confidence. Tenminste, dat was het plan… Maar blijkbaar greep de griep niet enkel bij onze gevederde vrienden om zich heen, want enkele dagen voor het festival werden ook twee bandleden van In Strict Confidence door ziekte geveld. Een last-minute vervanger vinden bleek geen sinecure, maar organisator en publiek lieten dat niet aan hun hart komen en de drie aanwezige bands beloofden plechtig het gebrek aan een hoofdact te compenseren.

Siderartica kreeg de moeilijke taak om het publiek op te warmen met hun zweverige zang en dito elektronische soundscapes. Toegegeven, zangeres Elena Fossi, die we reeds kennen van Kirlian Camera, heeft een hele mooie en aparte stem, maar onbewust moet ik tijdens haar optredens steeds denken aan de Nederlandstalige kleinkunstklassieker ‘Breek uit jezelf’… Zowel bij Kirlian Camera als bij Siderartica mis ik toch wel een beetje die typische Italiaanse warmbloedigheid die we zouden verwachten. Integendeel, de adjectieven die ik met deze Italianen zou associëren zijn ‘koel’ en ‘enigmatisch’. Het blijft allemaal vrij statisch en door het gebrek aan contact tussen de groep en het publiek, kan de vonk soms moeilijk overslaan. Wat niet wil zeggen dat ze geen fijne concerten spelen natuurlijk! Siderartica werd door het publiek behoorlijk warm onthaald en toen ze hun set tot mijn grote verrassing afsloten met een heerlijke cover van ‘Mad world’, vond ik het zelfs jammer om ze in de coulissen te zien verdwijnen.

Nu was het wachten op de catchy electro van Diorama. De heren hadden blijkbaar al heel wat meegemaakt die dag. Wegens sneeuwellende onderweg hadden ze de grootste moeite gehad om in Gent te geraken en bijgevolg hadden ze niet of nauwelijks kunnen soundchecken. En ja, hoe kan het ook anders, net op zo een moment laat de techniek je natuurlijk in de steek! Het leek wel een eeuwigheid te duren vooraleer de grote schuldige gelokaliseerd werd tussen de wirwar van kabels. De dreunende industrial op de achtergrond maakte van het wachten nog een grotere beproeving, maar toch werd er bij het publiek weinig gemord. Torben Wendt en zijn muzikanten slaagden er in ieder geval in om ons dit euvel in geen tijd te doen vergeten. Dat Torben een mooie diepe stem heeft, bewees hij al meermaals in zijn samenzang met Adrian Hates van Diary of Dreams, maar ook als frontman van Diorama stáát hij er (al staat hij geen seconde STIL, tot grote frustratie van menig fotograaf…). De set bestond voor het grootste gedeelte uit catchy en uiterst dansbare electro, maar dit werd perfect afgewisseld met meer ingetogen luisternummers. Net als bij Diary of Dreams geeft de ondersteuning met elektrische gitaar de dansnummers extra cachet en dit tilt, wat mij betreft, het geheel net een trapje hoger. Bovendien is Torben Wendt een meester in het creëren van een warme band met het publiek en dat merk je ook meteen aan de respons uit de zaal. Het optreden vloog helaas voorbij en toen het publiek met een overdonderend applaus afscheid nam van Diorama, had Torben duidelijk nog zin in enkele bisnummers. Toen bleek dat er daar geen tijd meer voor was, kwam hij zich persoonlijk bij het publiek excuseren. Het respect bleek dus wederzijds!

Op een half uurtje tijd werd het podium ontruimd om plaats te maken voor Oswald Henke en zijn gevolg. De metamorfose was wel behoorlijk spectaculair: ondanks de aanwezigheid van zes muzikanten, leek het voordien volgestouwde podium ontzettend groot en leeg. Terecht, zo bleek snel, want anders zou er gewoon niet genoeg ruimte overblijven voor Oswald’s charismatische persoonlijkheid. Goethes Erben, een band die al 17 jaar meedraait, lijkt bij velen de reactie “been there, done that” uit te lokken. Ook voor mij was het al de 4e keer dat ik ze live zag in evenveel jaar, maar ze blijven me fascineren, ook al ken ik hun muziek eigenlijk nauwelijks. Het optreden in De Vooruit werd zelfs veruit het sterkste dat ik tot nog toe van hen had gezien. En dat is natuurlijk niet in het minst de verdienste van de gepassioneerde frontman. Henke is een geboren verteller, een meester in de voordracht, hij lijkt wel de verpersoonlijking van poëzie. Hij draagt de Duitse taal uit, proeft ieder woord, fluistert het zachtjes in ons oor of spuwt het uit. Hij declameert, schreeuwt, brult, vertelt ons sprookjes, laat ons in zijn ziel kijken en maakt ons deelachtig aan zijn woede, wanhoop, angst, agressie, pijn en passie.
Een onmisbaar element in Oswald’s show is ook steeds een grote multifunctionele kist, waaruit hij zijn vele hemden, jassen en attributen tovert en die tegelijk ook dienst doet als zitbank of podium. Theatraliteit troef dus, maar toch past het in het plaatje en doet het geen afbreuk aan de geloofwaardigheid van de band. Tijdens het hele optreden zijn we gefixeerd op de excentrieke frontman, maar ook Mindy Kumbalek, de tweede pijler van Goethes Erben, en de andere muzikanten verdienen een pluim op hun hoed! Mindy, die instaat voor de muzikale arrangementen, neemt op het podium de keyboards en het bijkomend slagwerk voor haar rekening, maar treedt daarbij net als de anderen zelden of nooit in het voetlicht. Intussen holt Henke van hot naar her over het podium, springt op en van zijn kist, kronkelt over de vloer, hurkt neer voor het publiek en kijkt hen diep in de ogen, met menige blozende wangen tot gevolg. Mij heeft hij in ieder geval volledig ingepakt, in die mate zelf dat ik me graag de volledige cd-collectie zou aanschaffen en doe er maar een cursus Duits bovenop, zodat de subtiliteiten van zijn teksten wat minder aan mij voorbijgaan!

 

Click the links below to view the web albums:

Goethes Erben

Diorama

Siderartica

 

Pictures by Aisling & Butterflydance (Diorama 1-4, Goethes Erben 21 & 22) 

 

Lees ook eens het verslag van Jeronimo op Gentblogt.

22:06 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (883) |  Facebook |

01-02-06

"Energigantica" door Slagerij Van Kampen (Groenzaal Gent, 28 Jan. 2006)

 

BOEM-tss-TAK-tss

Slagerij Van Kampen is waarschijnlijk de enige slagerij die ook populair is bij vegetariërs. Naast de muziekminnende vijftigers, de gezinnen met kinderen en de krasse oudjes, waren er ook heel wat hippe tieners present in de Groenzaal, toen dit Nederlandse slagwerkcombo op 28 januari hun nieuwe show “Energigantica” aan het Belgische publiek voorstelde; een spektakel dat werd omschreven als een spannend en verrassend theaterconcert, gestoeld op het thema “energie”. Het lijdt geen twijfel, aan energie op het podium was er geen gebrek: Johan, Gijsbert, Boudine en nieuwe aanwinst Clara geselden de drums zo erg dat we soms bijna medelijden kregen met de arme instrumenten. Robin zorgde voor de ondersteuning met keyboards en basgitaar of deed er nog een schepje bovenop op de drum. Verrassend genoeg levert al dit percussiegeweld niet alleen opzwepende of exotische ritmes op, maar worden er ook vaak trancy nummers uit geboren. Op muzikaal vlak zat het concert echt wel goed: gevarieerde set, perfect geluid en muzikanten die goed op elkaar ingespeeld zijn. Clara, die de moeilijke taak heeft om Bente te vervangen nu zij als prille moeder de handen vol heeft, bracht het er uitstekend van af. Aan het theatrale aspect daarentegen kon wel nog wat geschaafd worden. Het verhaal van de reis naar  het denkbeeldige eiland Energigantica waarbij de muzikanten en het publiek in aanraking zouden komen met andere culturen, eigenzinnige natuurkrachten en vreemdsoortige ritmes… is nauwelijks uitgewerkt en hangt maar met haken en ogen aan elkaar. Ik vergeef het hen graag, maar geef mij toch maar een rechttoe-rechtaan concert. Het interactieve gedeelte, waarbij het publiek in drie groepen verdeeld werd en elke groep ofwel “Boem”, “Tss” of “Tak” moest roepen, viel wel in de smaak. Maar wanneer het voltallige publiek “Boem-Tss-Tak-Tss” voor zijn rekening moest nemen, bleek dat toch wel een hele tongtwister! Slagerij trakteerde ons in ieder geval op een geslaagde muzikale avond en toen ze op het einde een staande ovatie kregen, werd het duidelijk dat ik lang niet de enige was die zich al de hele avond beknot voelde door de beperkte bewegingsvrijheid in de stoeltjes. Slagerij Van Kampen, daarop moet je volledig uit de bol kunnen gaan, laat dat duidelijk zijn!

 

Photo album

22:30 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (53) |  Facebook |

Technical problems

Unfortunately, my photo albums and website are temporarily unavailable due to a server crash. I'll try to restore everything as soon as my provider has fixed the problem.

 

Update

Everything should be restored now!

 

07:21 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-01-06

Stilletjes

Ja, ik weet het, het is hier stilletjes... Nochtans, het is niet omdat er op dit scherm niet veel gebeurt dat het ook stilletjes is achter de schermen! Ik ben namelijk al volop aan het "werken" aan de traditionele goede voornemens voor het nieuwe jaar. En een aantal daarvan hebben zelfs al resultaten opgeleverd!

Eerste prioriteit voor dit jaar was mijn examen Pools: mission accomplished yesterday! Nu nog wachten op het resultaat.

Verder stond er een digitale reflexcamera op mijn verlanglijstje en ook dat item mag reeds geschrapt worden. Ik kon uiteindelijk niet weerstaan aan de Canon EOS 350 D kit, met extra lens 75-300 (helaas zonder stabilisator, da's voor het volgende verlanglijstje).

Traditiegetrouw staan er ook weer aan aantal cursussen op mijn 'To do" list voor 2006 en eentje daarvan gaat al van start begin februari: Initiatie digitale fotografie aan het KISP in Mariakerke. Daarna volgt ongetwijfeld Photoshop.

M.a.w. things can only get better on AMF!

Verder kan ik jullie alleen nog vragen nog even geduld te hebben, want als ik eens naar de kalender kijk, dan zal het nog een tijdje duren voor de eerste concertfoto's er zullen aankomen...

 

 

14:04 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-12-05

Belgian Independent Music festival 2005 (Hof ter Lo, 17 Dec. 2005)

I've finally found some time to put Butterflydance's pictures of BIMfest 2005 online!

Ionic Vision - IC434 - Monolith - Soldout - The Weathermen - Nid & Sancy - The Neon Judgement - Severed Heads - Suicide Commando

I'm too late to wish you a merry christmas, but I wish all you music lovers out there a very happy new year!



23:54 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (57) |  Facebook |

03-12-05

Das Ich (The Steeple, 26 Nov. 2005)

Album with Butterflydance's pictures of Das Ich.
It's not that I'm getting lazy, but my digicam simply cannot compete with his Canon Eos 300 D!
 

11:58 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (44) |  Facebook |

15-11-05

Rotersand, Blutengel, Covenant (Vooruit, 13 Nov. 2005)

Rotersand
Aangezien Rasc van Rotersand zich na een jaar nog herinnert dat hij me in zaal Eland op een haar na verpletterde (zie review), kan hij in mijn ogen natuurlijk niets meer fout doen! Hij was er kennelijk meer van onder de indruk dan ik. Het weerzien was in ieder geval aangenaam!
De Vooruit was zelfs voor deze opener van de avond al aardig volgelopen en ook aan sfeer ontbrak het niet. De immer praatgrage Rasc was opnieuw zijn enthousiaste zelf, met zwierende microfoonstandaarden en een -deze keer gewilde- duik in het publiek. Ik was eigenlijk erg onder de indruk van de veelzijdigheid van Rotersand: van easy-listening electro zoals "Merging Oceans", over gevoelige gitaarmuziek, tot dreunende industrial zoals "Exterminate, annihilate & Destroy", het gaat hen allemaal even goed af. Hun laatste album "Welcome to goodbye" heeft dan ook 8 weken op n° 1 gestaan in de Deutsche Alternative Charts en werd uitgeroepen tot album van de maand bij Sonic Seducer en Zillo. Ik moet het me dringend aanschaffen!
 
Photo album Rotersand (pics by Butterflydance)
Setlist Rotersand (a big thank you to BlackNight!)

Blutengel

Blutengel is zo een van de groepen die ongeveer alle Gothic-clichés in zich verenigt die ik met AMF tracht te ontkrachten. Vampierentanden, gekleurde lenzen, omgekeerde kruisen, veel make-up, rode smurrie, de onderwerping van de vrouw (dat kan ik natuurlijk moeilijk tolereren ;-) ), ... alle elementen zijn aanwezig. Maar wat dan nog? Dat moet kunnen, vind ik! Wat ik erger vind, is dat er totaal geen instrumenten meer aan te pas komen, maar anderzijds, ze doen er tenminste niet hypocriet over zoals andere electrogroepen! Alles staat op band, behalve de zang, en die zou misschien beter ook op band staan, want live zingen Vampire-Chris, zijn bevallige roodharige Constance en de donkerharige Ulrike nu eenmaal niet altijd even zuiver. Op cd vind ik Blutengel nochtans goed klinken. "Seelenschmerz" behoort zelfs tot mijn favoriete cd's als ik in een meezing-bui ben (allen dekking zoeken!), maar op geen van de Blutengel-concerten die ik tot nu toe gezien heb, ben ik op muzikaal vlak aan mijn trekken gekomen. De rest van het publiek lijkt daar echter weinig last van te hebben, want iedereen gaat steeds onvoorwaardelijk uit de bol en dat is al reden genoeg om op mijn manier van een Blutengel-concert te genieten: mijn ogen de kost geven, de sfeer opsnuiven en af en toe een danspasje wagen, maar dat is het dan en niet méér dan dat.

Photo album Blutengel (pics by Butterflydance)

Covenant

Bij Covenant, en vooral bij frontman Eskil, zijn er twee mogelijkheden: het is erop of eronder... Hun concert op The Invitation 2004 bijvoorbeeld was een regelrecht schot in de roos. Eskil was toen in zwaar beschonken toestand, maar hij verraste vriend en vijand met zijn toon- en tekstvastheid en gaf een ronduit magisch concert weg.
Het enige punt van gelijkenis deze keer, was helaas zijn beschonken toestand.
De Zweden openden nochtans meteen met "Bullet"; één van hun sterkste nummers, maar Eskil had er de grootste moeite mee om zich de teksten te herinneren. Ik had de indruk dat keyboardspeler Clas geregeld tijdens het hele concert oogcontact trachtte te zoeken met zijn kompaan in een poging om hem te souffleren, maar Eskil leek helemaal opgesloten in zijn eigen wereldje. Breed lachend, dat wel, maar toch voelde ik niet echt een connectie.
Gelukkig waren er ook momenten waarop Eskil wel zichtbaar openbloeide, namelijk wanneer hij de nummers van het nieuwe album "Skyshaper" aan het publiek mocht voorstellen. En ik moet zeggen: de meeste van die nummers klonken wel goed, erg dansbaar vooral. Ik hoop maar dat ze ook deze keer opnieuw zullen uitpakken met sterke lyrics, want het is net dáárin dat hun muziek zich onderscheidt van ordinaire dansmuziek. Dat nieuwe album is dus iets om naar uit te kijken, maar voor mij blijft het verder ook uitkijken naar een Covenant-concert met een uitmuntende Eskil. Ik weet nu eenmaal dat hij het kan!

Photo album Covenant (pics by Butterflydance)




14:14 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (788) |  Facebook |

12-11-05

FAQ (Arena Van Vletingen, 5 Nov. 2005)

Op zaterdag 5 november vormde de Arena van Vletingen het mooie kader voor een muzikale avond met Middeleeuwse inslag. Nu ja, grotendeels dan toch, want de eerste groep, FAQ (ongeveer uit te spreken als ‘fuck you’), was een beetje een vreemde eend in de bijt. Deze Zwitserse groep, die momenteel met Qntal tourt, heeft ongeveer evenveel gemeen met middeleeuwse muziek als pakweg Bush met vredesactivisme. Maar niet getreurd, de ‘pornographic’ electro-pop die ze brengen is lekker catchy. ‘Learning 2 fly’ en ‘We come in pieces’, dat op de meest recente cd “Is pornography art?” samen gezongen wordt met de frontman van Apoptygma Berzerk, zijn zo van die nummers die nog lang door je hoofd blijven spoken. Niet bijster origineel, dat wel, maar dat gevoel heb ik wel vaker bij electro… als het mij maar aan het dansen brengt!

Dat pornografie een grote rol speelt in hun show is duidelijk, al beperkte zich dat gelukkig tot blote borstenprojecties, denk ik toch, want de techniek liet het op dat vlak na enkele nummertjes al afweten… Meer blote borst(en) kregen we ook van zanger Phil, al denk ik dat het grootste deel van het publiek het er over eens was dat hij dat in het vervolg beter zonder vrouwenkorset doet. Soit, het was toch een aangename kennismaking wat mij betreft, en een ware lust voor mijn “fotografisch” oog (dat uiteraard nog in volle ontwikkeling is). Na het concert grabbelden we in ieder geval -uiteraard op volkomen legale wijze- FAQ’s laatste work of (pornographic?) art mee.

 

Photo album FAQ (Pictures by Aisling)

Setlist FAQ



22:51 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Faun (Arena Van Vletingen, 5 Nov. 2005)

Na dit korte elektronische voorspel was het tijd voor het middeleeuwse gedeelte van de avond. Ook de jongelingen van Faun zijn steeds een lust voor het oog (vooral de bevallige deernes dan) en een streling voor het oor. Ik had ze al aan het werk gezien deze zomer op M’Era Luna, maar daar verzopen ze zowat: was het net niet in de regen, dan wel in de technische problemen. Toch had ik genoeg gezien om reikhalzend uit te kijken naar een concert van hen in optimale omstandigheden en dan is een Purple Moon-concert in de Arena van Vletingen met Qntal als kers op de taart toch wel dé gedroomde kans. En gelukkig dachten velen daar net zo over, want Faun werd door het zwarte volkje bijzonder warm onthaald!

Wat mij vooral aantrekt in deze groep is de enorme verscheidenheid. In de zang bijvoorbeeld: voor sommige nummers is bezieler Oliver de dragende kracht, voor andere dan weer Fiona of Lisa, maar vaak verenigen ze hun krachten en brengen ze een hele mooie samenzang. 

Ook in de gebruikte talen zit variatie: naast het Duits zingen ze ook in het Latijn, Galicisch, Sefardisch, Hongaars, … En dan is er nog de afwisseling in het repertoire: romantische ballades, andro’s, up-temponummers, rituele zang, … als er maar middeleeuwse instrumenten aan te pas komen, en ja, ook die zijn heel gevarieerd! Oliver bespeelt o.a. de luit en de nyckelharp, Fiona neemt de blaasinstrumenten zoals fluit en doedelzak voor haar rekening en Lisa de draailier. En dan heb ik het nog niet gehad over de vreemdsoortige percussie-instrumenten die Rüdiger allemaal bovenhaalt! Bovendien worden al die traditionele instrumenten uitstekend ondersteund door de programming van Niel, die voor een eigentijdse afwerking zorgt.

Mijn persoonlijke hoogtepunten van het concert waren ongetwijfeld “Tagelied”, een ballade die Oliver opdroeg aan fotograaf Grey Old Man, het instrumentale “Rhiannon” en de bezwerende aanroeping van een Afro-Braziliaanse god “Iyansa”. Alle drie overigens nummers van de laatste cd “Renaissance”, die volgens mij de perfectie zeer sterk benadert. Faun is ongetwijfeld, samen met pagan folkband Omnia, mijn muzikale ontdekking van het voorbije jaar. En met hun sterke concert zullen ze ongetwijfeld nog andere harten veroverd hebben.

 

Photo album Faun (pictures by Aisling)





22:49 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Qntal (Arena Van Vletingen, 5 Nov. 2005)

Daarna was het de beurt aan Qntal. Jullie hoeven natuurlijk niet ver te kijken om te weten dat een groep als Qntal veel voor mij betekent. Qntal streeft naar een huwelijk tussen middeleeuwse teksten/muziek en hedendaagse elektronica. Al op hun eerste album uit 1992 (!!) leverde hen dat de clubhit Ad Mortem Festinamus op, maar vooral hun tweede album getuigde van een enorme vooruitstrevendheid en tijdloosheid. Daarna bleef het, na het definitieve vertrek van Ernst Horn naar Deine Lakeien, acht jaar stil. Tot de groep in 2003 uit haar as verrees en een derde album uitbracht dat helemaal in het teken stond van het middeleeuwse liefdesverhaal van Tristan en Isolde. Qntal III klonk een stuk traditioneler (lees: meer folky) dan zijn voorganger, maar het bleek een echte geslepen diamant: áf tot in de kleinste details. Dit jaar verscheen dan hun vierde geesteskind: Ozymandias, klaarblijkelijk geïnspireerd door de Engelse dichter Shelley. Met dat album lijken ze opnieuw wat meer naar hun elektronische roots terug te grijpen, al klinkt het minder experimenteel dan Qntal II. Ik vind het een heel zweverig album, dat sterk de aandacht vestigt op Syrah’s vocale talent.

Toen ik Qntal in 2002 ontdekte, had ik nooit durven te hopen hen ooit nog live te zien, maar nu drie jaar later heb ik net mijn vijfde Qntal-concert achter de rug. En het werd een onvergetelijke avond in een prachtige zaal, met een talrijk opgekomen én enthousiast publiek, een uitstekend geluid en een zeer sfeervolle show. Zangeres Syrah, multi-instrumentalist Michael Popp en keyboardspeler/programmer Fil Groth werden ditmaal bijgestaan door live-drums, wat een concert steeds extra cachet geeft. Het podium werd overigens gedomineerd door een immense trom die aan de achterwand hing en niet alleen dienst deed als projectiescherm voor het Qntal-logo en mooie lichteffecten, maar middenin de set ook effectief gebruikt werd voor “Pferdetanz”, een indrukwekkend drumintermezzo.

Syrah, die gepassioneerd is door vreemde culturen en niet de minste moeite heeft met teksten in het Oud-Duits, Latijn, Oud-Engels, Oud-Frans, Oud-Spaans, enz. sprak het publiek aan in het Nederlands (gelukkig niet in het Oud-Nederlands! ;-)), wat natuurlijk enorm charmeerde.

De setlist bevatte voornamelijk nieuwe pareltjes als “All for one”, “Blac”, “Dulcis Amor”, “Amor Volat” (ook opgedragen aan Grey Old Man en zijn vrouw!) en “Flamma”. Uit het tweede album mocht het schitterende “Palästinalied” natuurlijk niet ontbreken.

Uit Qntal III speelden ze de ballades “Entre moi et mon amin” en “Spiegelglas” (inclusief sfeervol regengordijn op het podium), maar ook het rockende “Maiden in the mor” en het vocaal aartsmoeilijke “Ecce Gratum”. Toch miste ik nog “Name der Rose”, “Lasse” en “Am morgen Fruo”. Nu ja, mocht ik de setlist mogen samenstellen dan zou het ongetwijfeld een trilogie-concert van de drie laatste cd’s worden, met “Unter der Linden” en “Ad Mortem Festinamus” als bisnummers. Die laatste twee nummers kregen we trouwens inderdaad als bisnummers. “Unter der Linden” is een indrukwekkend vocaal nummer waarbij Michael Popp bijna zingende klanken tovert uit gevulde wijnglazen en “Ad Mortem Festinamus” is natuurlijk hét dansnummer bij uitstek. Het aanstekelijke “Cupido” werd de definitieve afsluiter van een fantastische concertavond. Maar het bleek nog niet helemaal gedaan, want achteraf namen de artiesten van Faq, Faun en Qntal nog uitgebreid de tijd om een praatje te slaan met hun fans, handtekeningen uit te delen en voor de foto te poseren. Zalig toch?!

 

Photo album Qntal (Pics by Butterflydance & Aisling)

Setlist Qntal


22:45 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-11-05

Faq, Faun & Qntal (Arena Van Vletingen, 5 Nov. 2005)

Photo albums:
FAQ
Faun
Qntal
 
Pictures of FAQ & Faun by Aisling.
Pictures of Qntal by Butterflydance & Aisling.

Do you want to see more pics of Faun & Qntal? Have a look at http://www.ad-mortem-festinamus.com/photography2005.htm. There you'll find some pictures of Faun & Qntal at the M'era Luna festival.

Meer reviews
Verslag door Jeronimo op Gent.blogt
Verslag door NeoGeisha op Folkroddels





13:09 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (2000) |  Facebook |

31-10-05

Pictures Terra Gotha (Vlissingen, 29 oct. 2005)

Photo albums of Terra Gotha online:
Zadera
Swarf
Angels & Agony
Funker Vogt
Clan Of Xymox 
 
Pictures by Butterflydance.
 
Crazy bunch, those Dutch people! Terra Gotha's organiser Wim De Nooyer throwing a party with Angels & Agony and a girl from the audience.

13:38 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-10-05

Pictures tryout Front 242 (Aarschot, 27 Oct. 2005)

Album online at http://www.ad-mortem-festinamus.com/albums/Front242Aarsch....
The pictures aren't really masterpieces though: there was too little light and I'm too stubborn to use a flashlight!

18:22 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (210) |  Facebook |

24-10-05

Pictures Haggard (Theatrium, 23 Oct 2005)

Pictures of Haggard now online at http://www.ad-mortem-festinamus.com/albums/Haggard/index.....
 
Pictures by Jeronimo & Aisling.

Click here to see the setlist

02:00 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-10-05

Zwart Werk (JH The Nooddle, Beernem, 15 Oct. 2005)

Op 15 oktober was het weer zo ver! Eén keer per jaar maakt JH The Nooddle werk van 'Zwart Werk', een gothic-EBM-electrofestival dat dit jaar aan zijn vijfde editie toe was. Het programma was op zijn minst gevarieerd te noemen.
20 Miles as the Wolf Runs mocht de spits afbijten. Dit wolvenduo bestaat uit keyboardspeler Filip Coussement, die de muziek componeert, en zangeres Anouschka Defraeye, aan wier creatieve geest de lyrics ontspruiten. Ze brengen een genre dat moeilijk te omschrijven valt: een krachtige hoge vrouwenstem op een bedje van eigenzinnige speed-electro. Zangeres Anouschka was ondanks –of misschien net dankzij- haar zenuwen ontzettend goed bij stem en heeft indruk gemaakt. De muziek van 20 Miles is misschien niet altijd even toegankelijk, maar de refreinen van nummers als 'Let' en 'The Great Awakening' zitten in geen tijd in je hoofd gebeiteld. Na hun optreden vlogen de demo-cd’tjes in ieder geval de deur uit.
Daarna was het de beurt aan Crossvaults, een op metal geïnspireerde band waarin de drummer van Heyaeb zijn drumsticks inruilt voor een micro(en mega-)foon. Hij wordt hierin bijgestaan door Emelie, de verleidelijk dansende co-zangeres. Emelie was meteen ook de laatste vertegenwoordigster van het sterke geslacht (een beetje feministische propaganda tussendoor kan nooit kwaad ;-) ) op deze festivalavond. Leadzanger Tony is een meester in het bespelen van het publiek en ook op muzikaal vlak wist Crossvaults me te boeien. Ze verleidden me bijna tot wild geheadbang, o nostalgie, maar aangezien dat misschien een beetje vreemd is voor een bijna 28-jarige dame beperkte ik me tot een enthousiast hoofdgeknik.
Na Crossvaults was het dan weer tijd voor een heel ander genre: new wave pur sang. The Dead Poets bewezen dat ze meer zijn dan een simpel cafébandje. De sfeer zat er vooral goed in tijdens covers als Shadowplay, Is Vic there?, Alice en Deathwish. Een beetje onterecht, vond ik, want ook hun eigen nummers vind ik behoorlijk meeslepend (ik was dan ook die deerne die de hele tijd vooraan stond te dansen, naast die twee doorgewinterde new wavers die helemaal uit de bol gingen). Geen verkleedbal, geen freakshow, geen kapsones; deze poëtische zielen weten wat de essentie is: de muziek.
Datzelfde geldt overigens voor Heyaeb. Zij waren er al eens bij op de eerste editie van Zwart Werk en mochten wegens groot succes het jaar nadien opnieuw aantreden. Na twee jaren van stilte op het Heyaeb-front bleek het publiek hen nog steeds op handen te dragen. “Electro van internationaal niveau,” was een van de commentaren die ik achteraf opving. Anderen vinden hun muziek dan weer te gepolijst. Ieder zijn mening natuurlijk, maar ik heb in ieder geval van hun concert genoten.
Na Heyaeb werd met Dive het zware industrial/EBM-geschut bovengehaald. Mijn hongerige maag had toen echter een date met de intussen waarschijnlijk legendarische pita-man in onkruidverdelgerspak… Toegegeven, de man bereidt zijn pita’s met zoveel zorg en liefde dat het bijna aandoenlijk is. Hij neemt er dan ook ruimschoots de tijd voor … o wee, als je pas de derde in de rij bent. Dive gemist dus, maar aan de rood aangelopen hoofden en stomende lijven te zien heeft Dirk Ivens het publiek tot uitputtens toe aan het dansen gebracht.
En dan volgde nog meer EBM-geweld van Fixmer-McCarthy. Het publiek ging massaal uit de bol op de dreunende beats van Terence Fixmer gecombineerd met de kort en krachtig gescandeerde lyrics van Ex-Nitzer Ebb leadzanger Douglas McCarthy. Techno meets EBM: de spieren worden losgegooid, de lichaamstemperaturen gaan massaal de hoogte in en voor vrouwen met hakschoenen worden de pijnlijke voeten steeds ondraaglijker. Een behoorlijke energiebom dus. Meer van dat kan je meemaken op 12 november tijdens I love Techno, maar waar ik vooral al naar uitkijk is een volgende editie van het gezellige Zwart Werk-festival.
 
You can access the photo albums of 20 Miles as the Wolf Runs, Crossvaults, The Dead Poets, Heyaeb, Dive and Fixmer/McCarthy now via http://www.ad-mortem-festinamus.com/albums/Zwartwerk/inde...
 
All pics by Butterflydance. (Thanx!)

Pictures of 20 Miles as the Wolf Runs are online at http://www.20miles.be.
More pictures of Zwart Werk can be found at http://www.greyoldmen.com.





01:18 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-10-05

Fototentoonstelling “Persoonsbeschrijving”

Marie Jeanne Smets, een van mijn favoriete amateurfotografes, stelt tentoon in het administratief centrum/de bibliotheek van Kortenberg van 15 oktober t.e.m. 18 november 2005.

De tentoonstelling wordt geopend op vrijdag 14 oktober om 20 u.

De aankondiging lees je hier.

 

Wie een voorsmaakje wil, kan een kijkje nemen op:

Ik wil deze expo in geen geval missen!

 

 

Update:

Ik was er bij op de opening van de tentoonstelling en ik kan jullie verzekeren dat het zeker de moeite loont om naar Kortenberg te gaan.

Er zijn niet minder dan 60 foto's te zien, verspreid over vier verdiepingen. Op het gelijkvloers hangen foto's in het kader van de bibliotheekweek. Op de verdiepingen kunnen jullie de foto's bewonderen waar jullie er wel een aantal van zullen herkennen als jullie al eens gegrasduind hebben in MJ Smet's vierkant fotodagboek of website.

Het spreekt voor zich de foto's op de tentoonstelling door hun tastbaarheid nog meer bewondering, verwondering en ontroering opwekken.

Een kroon op het werk van deze fotografe dus.

En als je op een zaterdagmorgen een bezoekje brengt, dan kan je de fotografe misschien zelf wel een aantal geheimen ontfutselen. Een aanrader!

 

 

 

 

 

 


15:06 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Update

Het is een schande …dat er hier de laatste tijd niets meer gebeurt! Ik weet het, mea culpa!

 

Ik heb wel degelijk het concert van Elusive en The Mission gezien in de Vaartkapoen op 27 september, maar –helaas– ik vrees dat ik te kampen heb met writer’s block.

Bovendien was ik teleurgesteld omdat het niet toegelaten was om foto’s te nemen. Butterflydance had nochtans tot twee keer toe per mail gevraagd of fotograferen toegelaten was, maar ze verwaardigden zich niet hem te antwoorden.

Het concert van The Mission was trouwens stérk, veel energieker dan ik had gedacht, afgaande op de rustige nummers die ik van deze band kende. Het voorprogramma van Elusive, een van mijn favoriete bands uit het verre Noorwegen, daarentegen kon het niveau van op The Invitation niet evenaren. Slecht geluid, weinig toenadering tot het publiek en vooral… veel te kort! Elusive’s moment of glory duurde exact 28 minuten, wat gelijk staat met vijf nummers… Zonde!

 

Wat heb ik dan zoal uitgespookt tijdens die maanden van stilte? Wel, ik ga het natuurlijk niet allemaal aan jullie neus hangen, maar een van de zaken waar ik me mee beziggehouden heb, wil ik toch graag aan jullie voorstellen: een website voor 20 Miles as the Wolf Runs.

Het resultaat kunnen jullie zien op http://www.20miles.be.

En laat me jullie er bij deze aan herinneren dat 20 Miles jullie allemaal op zaterdag 15 oktober om 18u30 verwacht in Beernem waar ze het Zwart Werk-festival zullen openen.
Andere namen op de affiche zijn Crossvaults, The Dead Poets, Heyaeb, Dive en Fixmer/McCarthy. Don't miss it!

Het Zwart Werk-festival zal in ieder geval het startschot zijn voor een aantal drukke concertmaanden en hopelijk verdwijnt mijn writer's block, zodat ik jullie ervan op de hoogte kan houden op AMF!


14:40 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-05

What's up?

Sorry, not much happening for the moment, but I guess it's just the proverbial calm before the storm. October and November will be very busy! Unfortunately I can't make it to Flint on 10 September, so the next concert on my agenda is The Mission UK and, of course, the great Norwegian band Elusive, who are supporting them.

20:10 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-08-05

Photo albums M'Era Luna 2005

Photo albums of M'Era Luna 2005 on line at http://www.ad-mortem-festinamus.com.

 

 

 

I added an album: Atmosphere @ M'Era Luna 2005






00:41 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

12-08-05

The Cure (Lokerse Feesten, 10 Aug.)

Hopelijk vind ik na het weekend de tijd om nog een review te posten, maar het komende weekend ben ik "out of office" wegens het M'era Luna festival. Het ziet ernaar uit dat het ploeteren in de modder zal worden ...
 

Setlist The Cure

1. open – 2. fascination street – 3. from the edge of the deep green sea – 4. high – 5. the blood – 6. a night like this – 7. the end of the world – 8. shake dog shake– 9. signal to noise – 10. push – 11. just like heaven – 12. letter to elise – 13. never enough– 14. us or them – 15. a strange day– 16. alt.end – 17. the baby screams– 18. one hundred years– 19. shiver and shake– 20. end

E1: 21. at night– 22. m – 23. play for today – 24. a forest,

E2: 25. let's go to bed – 26. why can't I be you?

E3: 27. boys don't cry


13:56 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

The Sisters of Mercy (Lokerse Feesten, 08 Aug.)

Het was met lage verwachtingen dat ik maandag naar de Lokerse Feesten trok voor het concert van The Sisters of Mercy, die me nochtans na aan het hart liggen. Ze hebben nu eenmaal een niet zo goede live-reputatie en dat kon ik jammer genoeg in 2001 aan den lijve ondervinden tijdens hun concert in de Brielpoort in Deinze. Toegegeven, de beroerde akoestiek van die zaal zal ook wel een rol gespeeld hebben, maar toch herinner ik me dat optreden als één grote teleurstelling. De klank was erbarmelijk, de nummers onherkenbaar, het zicht slecht en het publiek apathisch…

Maar iedereen verdient een tweede kans en dus wilde ik ze in Lokeren zeker niet missen.

En ik prijs mezelf gelukkig dat ik erbij was, want was me dat daar een revanche in Lokeren!

The Sisters of Mercy slaagden glansrijk voor hun herkansing, voor het publiek daarentegen zit er niks anders op dan zittenblijven.

Plots stonden ze daar: traditiegetrouw spoot de rookmachine veel rook, maar zonder deze keer daarbij de kaalgeschoren Andrew Eldritch en zijn kompanen al te veel aan ons oog te onttrekken; ons blote oog… want het doen en laten van The Sisters mocht niet op het groot scherm geprojecteerd worden. The Sisters laten dan ook geen kans onbenut om de zweem van mysterie, waar ze zich maar al te graag in wentelen, in stand te houden.

Het is hen vergeven, want Andrew was verrassend goed bij stem, de gitaristen ramden er stevig op los en drumcomputer Dr. Avalanche was in topvorm. Wie een beetje bekend was met de albums van The Sisters of Mercy, kende ongeveer de helft van de set, maar de ‘Industrial Groove Machine’ vertikte het uiteraard om enkel hits te spuien. Jammer voor de mensen die enkel gekomen waren voor die nummers, want zij moesten het stellen met het mooie ‘Alice’, een niet al te beste versie van ‘Temple of Love’ en het stevige First & Last & Always, tevens het enige nummer dat aan bod kwam uit de gelijknamige cd. ‘Marian’ werd vakkundig van de setlist geweerd. Jammer, maar ik heb in ieder geval ook met volle teugen genoten van ‘Ribbons’,  ‘Flood I en II’, ‘Dominion’ , ‘Lucretia’ en ‘Vision Thing’. Van de nummers die niet op de officiële albums terug te vinden zijn, springen ‘Giving ground’ en ‘Suzanne’ het meest in het oor. The Sisters of Mercy maken het zichzelf natuurlijk niet gemakkelijk door al jaren geen cd’s meer uit te brengen. De liefhebbers zouden het nieuw materiaal dat ze steeds live brengen wel eens op cd willen zien verschijnen, zodat ze niet altijd hun toevlucht hoeven te nemen tot bootlegs van lamentabele kwaliteit.

Nu ja, een groep mag wel bepaalde kapsones hebben, vind ik, dat is een deel van de charme.

Dat je in Lokeren vooral te doen had met mensen die maar enkele hits kenden van The Sisters of Mercy, merkte je wel aan de sfeer. Hier en daar ging een eenzame fan uit de bol in de massa, maar de rest stond erbij en keer ernaar. Sfeer zal je waarschijnlijk wel vlak voor het podium teruggevonden hebben, alleen jammer dat het onmogelijk was om daar te geraken.

Ik kan maar hopen dat Andrew zondag op het M’era Luna-festival even goed bij stem is en dat het Duitse publiek garant zal staan voor ietwat meer sfeer.

 

 

Setlist

1. Crash and Burn – 2. Ribbons – 3. Come Together – 4. Alice – 5. Flood I – 6. Giving Ground – 7. Dominion/Mother Russia – 8. Summer – 9. First and Last and Always – 10. Will I Dream – 11. Slept – 12. Anaconda – 13. Temple of Love – 14. On the Wire/Teachers – 15. Suzanne  – 16. Romeo Down – 17. Flood II

E1: 18. Uptown Top Ranking (samples: Emma) – 19. Lucretia, my reflection

E2: 20. Top Nite Out (instrumental) – 21. Vision Thing


Lees het verslag en bekijk de foto's op Cutting Edge.

11:25 Gepost door Aisling | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |